| ท้าวเธอยิ่งทรงเลื่อมใสมากขึ้น เมื่อจะประทานพรอื่นอีก จึงตรัสพระ- |
| คาถานอกนี้ว่า :- |
| ดูก่อนท่านพราหมณ์ คำนั้นท่านกล่าว |
| ดีแล้ว เป็นสุภาษิตอันสมควร ข้าพเจ้าจะให้ |
| พรแก่ท่าน ตามแต่ใจท่านปรารถนาเถิด. |
| แม้พระโพธิสัตว์ เมื่อจะแสดงธรรมแก่ท้าวสักกะโดยอ้างการรับ |
| พร จึงกล่าวคาถาสุดท้ายว่า :- |
| ข้าแต่ท้าวสักกะผู้เป็นใหญ่กว่าภูตทั้งปวง |
| ถ้าจะโปรดประทานพรแก่ข้าพระองค์ ขอใจ |
| หรือร่างกายของข้าพระองค์ อย่าเข้าไปกระทบ |
| กระทั่งใคร ๆ ในกาลไหน ๆ เลย ขอได้ทรง |
| โปรดประทานพรนี้เถิด. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า มโน วา ได้แก่ มโนทวาร. บทว่า |
| สรีรํ วา ได้แก่ กายทวาร. แม้วจีทวาร ก็พึงทราบว่า ท่านถือเอา |
| แล้วด้วยการถือเอาทวารเหล่านั้นเหมือนกัน. บทว่า มงฺกุเต คือ เพราะ |
| เหตุแห่งข้าพระองค์. บทว่า อุปหญฺเถ ได้แก่ อย่าเข้าไปกระทบ- |
| กระทั่ง คือ พึงเป็นทวารอันบริสุทธิ์แล้ว. |
๗๘๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๙๑ 