ข้อนี้มีอธิบายว่า   ข้าแต่ท้าวสักกเทวราช   ขออย่าให้กรรมที่เป็น
ไปในทวาร  แม้ทั้ง  ๓ นี้เข้าไปกระทบแก่ใคร ๆ  คือแก่ท้าวสักกะในกาล
ไหน ๆ   เพราะเหตุแห่งข้าพระองค์   คือเพราะอาศัยข้าพระองค์    ได้แก่
เพราะความที่แห่งข้าพระองค์เป็นผู้ใคร่ต่อความพินาศ   คือ   ขอกรรมที่
เป็นไปในทวารทั้ง ๓ นี้พึงเป็นธรรมชาติอันหลุดพ้นแล้ว   คือ  บริสุทธิ์
แล้ว  จากอกุศลกรรมบถทั้ง  ๑๐ ประการ  มีปาณาติบาตเป็นต้นนั้นเทียว.
         พระมหาสัตว์  เมื่อจะรับพรในฐานะทั้ง ๖ ได้รับเอาพรอันอาศัย
เนกขัมมะเหล่านั้น   ด้วยประการฉะนี้  จริงอยู่   พระโพธิสัตว์นั้น   ย่อม
ทราบว่า   ขึ้นชื่อว่าสรีระ    ย่อมมีความเจ็บเป็นธรรมดา     ท้าวสักกะไม่
อาจเพื่อจะกระทำสรีระนั้นให้มีความไม่เจ็บเป็นธรรมดาได้  อนึ่ง  ความ
ที่แห่งสัตว์ทั้งหลายเป็นผู้มีตนอันบริสุทธิ์แล้วในทวารทั้ง  ๓     อันท้าว-
สักกะก็ไม่อาจทำให้เป็นนิสัยของตนได้เลย   แม้เมื่อเป็นเช่นนั้น   พระ-
มหาสัตว์ก็ได้รับพรเหล่านี้แล้ว   เพื่อแสดงธรรมแก่ท้าวสักกะนั้น     แม้
ท้าวสักกเทวราชก็ได้ทรงบันดาลต้นไม้นั้นให้มีผลหวานอร่อย  นมัสการ
พระมหาสัตว์ประคองอัญชลีเหนือพระเศียร    ตรัสว่า   ขอท่านจงอยู่ที่นี้
โดยปราศจากโรคเถิด.    แล้วได้เสด็จไปยังพิมานของพระองค์   แม้พระ-
โพธิสัตว์ก็มิได้เสื่อมจากฌาน     ได้เป็นผู้มีพรหมโลกเป็นที่ไปในเบื้อง-
หน้า.