๓.  จตุโปสถิกชาดก

ว่าด้วยสมณะ

         [๑๓๔๒]   ผู้ใดไม่ทำความโกรธในบุคคลผู้ควรโกรธ
           ผู้นั้นเป็นสัตบุรุษ     ย่อมไม่โกรธในกาลไหน  ๆ
           บุคคลนั้นแม้จะโกรธ       ก็ไม่ทำความโกรธให้
           ปรากฏ  นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวบุคคลนั้นแล
           ว่าเป็นสมณะในโลก.
         [๑๓๔๓]   นรชนใดมีท้องพร่อง   ย่อมทนความหิว
           ได้  นรชนนั้นเป็นผู้ฝึกตนแล้ว   มีตบะ   มีข้าว
           และน้ำพอประมาณ ย่อมไม่บาปเพราะเหตุแห่ง
           อาหาร   นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวนรชนนั้นแล
           ว่าเป็นสมณะในโลก.
         [๑๓๔๔ ]   บุคคลละการเล่นและความยินดีทั้งปวง
           ได้เด็ดขาด   ไม่กล่าวคำเหลาะแหละนิดหน่อย
           ในโลก   เว้นจากการแต่งเนื้อแต่งตัว   และเว้น
           จากเมถุนธรรม        นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าว
           บุคคลนั่นแล  ว่าเป็นสมณะในโลก.