| [๑๓๔๕] บุคคลใดละสิ่งที่เขาหวงแหนและโลภ |
| ธรรมทั้งปวงเสีย ด้วยปัญญาเครื่องกำหนดรู้ |
| นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวบุคคลนั้นแล ผู้ฝึก |
| คนแล้ว มีจิตตั้งมั่น ไม่มีตัณหา ไม่มีความหวัง |
| ว่าเป็นสมณะในโลก. |
| [๑๓๔๖] ดูก่อนท่านผู้มีปัญญาสามารถจะรู้เหตุ |
| และมิใช่เหตุที่ควรทำ เราขอถามท่าน ความทุ่ม |
| เถียงกันในถ้อยคำทั้งหลาย บังเกิดมีแก่เราทั้ง |
| หลาย ขอท่านโปรดช่วยตัดเสีย ซึ่งความ |
| สงสัย ความเคลือบแคลงในวันนี้ ขอได้โปรด |
| ช่วยเราทั้งหมดให้ข้ามพ้นความสงสัยนั้น ใน |
| วันนี้. |
| [๑๓๔๗] บัณฑิตเหล่าใดเป็นผู้สามารถเห็นเนื้อ |
| ความ บัณฑิตเหล่านั้นจึงจะกล่าวได้โดยแยบ- |
| คาย ในกาลนั้น ข้าแต่พระองค์ผู้จอมประชา- |
| นิกร ท่านผู้ฉลาดทั้งหลาย จะพึงวินิจฉัยเนื้อ |
| ความแห่งถ้อยคำทั้งหลาย ที่ยังไม่ได้กล่าวแล้ว |
| ได้อย่างไรหนอ. |
๗๙๓
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๗๙๕ 