เจ้ายังไม่เกิดขึ้น    ชนทั้งหลายถวายรองเท้าคู่หนึ่งแด่พระปัจเจกพุทธเจ้า
เรือไปแตกในมหาสมุทรซึ่งหาที่พึงมิได้    เขายังได้ที่พึ่งด้วยผลานิสงส์ที่
ถวายรองเท้า  ก็ตัวท่านได้ถวายเครื่องบริขารทุกอย่างแก่ภิกษุสงฆ์มีพระ-
พุทธเจ้าเป็นประธาน  ผลแห่งการถวายรองเท้าของท่านนั้น   ทำไมจักไม่
เป็นที่พึ่งเล่า   ดังนี้    แล้วอุบาสกนั้น   ทูลอาราธนาให้ตรัสเรื่องราว   จึง
ทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้ :-
         ในอดีตกาล   พระนครพาราณสีนี้       มีนามว่าโมลินี     พระเจ้า-
พรหมทัตครองราชสมบัติอยู่ในกรุงโมลินี   มีพราหมณ์คนหนึ่งชื่อสังขะ
เป็นผู้มั่งคั่ง    มีโภคทรัพย์มาก   มีเครื่องที่ทำให้ปลื้มใจ    เช่น   ทรัพย์
ข้าวเปลือกและเงินทองมากมาย  ให้สร้างโรงทาน ๖ แห่ง  คือประตูเมือง
๔ ประตู   ที่กลางเมือง   และที่ประตูเรือน   สละทรัพย์วันละ  ๖  แสนให้
ทานเป็นการใหญ่  แก่คนกำพร้าและคนเดินทางเป็นต้นทุกวัน  วันหนึ่ง
เขาคิดว่า  เมื่อทรัพย์ในเรือนสิ้นแล้ว  เราจักไม่อาจไห้ทานได้  เมื่อทรัพย์
ยังไม่สิ้นไปนี้    เราจักลงเรือไปสุวรรณภูมิ   นำทรัพย์มา   คิดดังนี้แล้ว
จึงให้ต่อเรือบรรทุกสินค้าจนเต็ม  แล้วเรียกบุตรภรรยามาสั่งว่า พวกท่าน
จงให้ทานของเราเป็นไปโดยไม่ขาดจนกว่าเราจะกลับมา   แล้วก็แวดล้อม
ไปด้วยทาสและกรรมกร กั้นร่มสวมรองเท้าเดินตรงไปยังบ้านท่าเรือจอด
ในเวลาเที่ยง.
         ในขณะนั้น   ที่ภูเขาคันธมาทน์  มีพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่ง
พิจารณาดูก็ได้เห็นพราหมณ์นั่นกำลังจะเดินทางเพื่อนำทรัพย์มา     จึง