พิจารณาดูว่า   มหาบุรุษจักไปหาทรัพย์   จักมีอันตรายในสมุทรหรือไม่
หนอ     ถ็ทราบว่า  จักมีอันตราย    จึงคิดว่า   มหาบุรุษนั้นเห็นเราแล้ว
จักถวายร่มและรองเท้าแก่เรา    เมื่อเรือแตกกลางสมุทร    เขาจักได้ที่พึ่ง
ด้วยอานิสงส์ที่ถวายรองเท้า    เราจักอนุเคราะห์แก่เขา   แล้วก็เหาะมาลง
ณ  ที่ใกล้สังขพราหมณ์  เดินเหยียบทรายร้อนเช่นกับถ่านเพลิง  เพราะ
ลมแรงแดดกล้า  ตรงมายังสังขพราหมณ์.
         สังขพราหมณ์พอเห็นพระปัจเจกพุทธเจ้านั้นเท่านั้น    ก็ยินดีว่า
บุญเขตของเรามาถึงแล้ว วันนี้เราควรจะหว่านพืช คือทานลงในบุญเขต
นี้    จึงรีบเข้าไปนมัสการพระปัจเจกพุทธเจ้า    แล้วกล่าวว่า    ข้าแต่ท่าน
ผู้เจริญ   เพื่ออนุเคราะห์ข้าพเจ้า    ขอท่านได้ลงจากทางสักหน่อย    แล้ว
เข้าไปที่โคนต้นไม้นี้  พอพระปัจเจกพุทธเจ้าเข้าไปโคนต้นไม้ ก็พูนทราย
ขึ้นแล้วเอาผ้าห่มปูลาดนมัสการพระปัจเจกพุทธเจ้า   แล้วล้างเท้าด้วยน้ำ
ที่อบและกรองใสสะอาด    ทาเท้าด้วยน้ำมันหอม    ถอดรองเท้าที่ตนสวม
ออกเช็ด   ทาด้วยน้ำมันหอม   แล้วสวมเท้าพระปัจเจกพุทธเจ้า   ถวาย
ร่มและรองเท้าด้วยวาจาว่า    ข้าแต่ท่านผู้เจริญ    ขอท่านจงสวมรองเท้า
กั้นร่มไปเถิด.
         พระปัจเจกพุทธเจ้าเพื่อจะอนุเคราะห์สังขพราหมณ์     จึงรับร่ม
และรองเท้า    และเพื่อจะให้ความเลื่อมใสเจริญยิ่งขึ้น     จึงเหาะไปภูเขา
คันธมาทน์ให้สังขพราหมณ์แลเห็น.