สทฺธา ได้แก่  ผู้เหลืออยู่.   บทว่า  วิตฺตํ  ได้แก่  ผู้มีจิตยินดีแล้ว.  บทว่า
ตมหํ   โน   ความว่า   เราเมื่อจะปฏิเสธ    เพราะความที่ตนเป็นผู้รักษา
อุโบสถ  จึงตอบกะเทวดานั้นว่า   ไม่บริโภค  เราไม่เพ้อดอกสหาย.
         ลำดับนั้น    อุปัฏฐากได้กล่าวคาถาที่  ๓     แก่สังขพราหมณ์นั้น
ว่า :-
                        ข้าแต่ท่านสังขพราหมณ์    วิสัยบุรุษผู้ยัง
           ปรารถนาความสุข  ได้พบเห็นเทวดาเป็นนี้แล้ว
           ควรจะถามดูให้รู้แน่   ขอท่านจงลุกขึ้นประนม
           มือถามเทวดานั้นว่า  นางเป็นเทวดาหรือมนุษย์.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   สุขมาสึสมาโน    ความว่า  บุรุษ
ผู้เป็นบัณฑิต    ผู้ยังปรารถนาความสุขเพื่อตน   ได้พบเห็นเทวดาเช่นนี้
แล้ว    ควรจะถามดูว่า   ความสุขจักมีแก่เราหรือไม่ ?      บทว่า   อุฏฺเ€หิ
ความว่า   ท่านเมื่อแสดงอาการลุกขึ้นจากน้ำ   ชื่อว่า   จงลุกขึ้น.    บทว่า
ปญฺชลิกาภิปุจฺฉ   คือจงเป็นผู้ประนมมือถาม.     บทว่า    อุท    มานุสี
ความว่า   หรือว่านางเป็นมนุษย์ผู้มีฤทธิ์มาก.
         พระโพธิสัตว์คิดว่า  อุปัฏฐากพูดถูก  เมื่อจะถามนางเทพธิดานั้น
ได้กล่าวคาถาที่ ๔   ว่า :-