พระมหาสัตว์ได้ฟังดังนั้นแล้ว    มีจิตยินดีว่า    การถวายรองเท้า
ที่เราได้ถวายแล้ว      มาให้ผลที่น่าปรารถนาแก่เราทุกอย่างในมหาสมุทร
อันหาที่พึ่งมิได้  แม้เห็นปานนี้   โอ !  การที่เราถวายทานแด่พระปัจเจก-
พุทธเจ้า   เป็นการถวายที่ดีแล้ว   จึงกล่าวคาถาที่ ๙   ว่า :-
                        ขอจงมีเรือที่ต่อด้วยแผ่นกระดาน     น่า
           ไม่รั่ว   มีใบสำหรับพาเรือให้แล่นไป   เพราะใน
           สมุทรนี้  พื้นที่ที่จะใช้ยานพาหนะอย่างอื่นมิได้
           มี  ขอท่านได้ส่งข้าพเจ้าให้ถึงเมืองโมลินี    ใน
           วันนี้เถิด.
         พึงทราบความแห่งคำอันเป็นคาถานั้นว่า
         ดูก่อนนางเทพธิดา    เมื่อเป็นเช่นนั้น      ขอท่านจงเนรมิตเรือ
ลำ ๑   แก่ข้าพเจ้าด้วยเถิด  แต่ขอจงเนรมิตเรือเล็ก ๆ ลำ  ๑     ประมาณ
เท่าเรือโกลน    อนึ่ง    เรือที่ท่านจักเนรมิตขอให้เป็นเรือที่ต่อด้วยแผ่น
กระดานหลาย ๆ แผ่น   ที่ตรึงดีแล้ว   ที่ชื่อว่า   น้ำไม่รั่ว   เพราะไม่มีช่อง
ที่จะให้น้ำไหลเข้าไปได้    ประกอบด้วยใบที่จะพาแล่นไปได้อย่างสะดวก
เพราะในสมุทรนี้   พื้นที่ที่จะใช้ยานพาหนะอื่น  เว้นเรือทิพย์มิได้มี   ขอ
ท่านได้ฟังข้าพเจ้าให้ถึงเมืองโมลินีด้วยเรือลำนั้น   ในวันนี้เถิด.
         นางเทพธิดาได้ฟังคำของพระโพธิสัตว์นั้นแล้ว       มีจิตยินดี
เนรมิตเรือขึ้นลำ ๑       ซึ่งแล้วไปด้วยแก้ว ๗ ประการ     เรือลำนั้นยาว