๘๑๕    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๘๑๗
           [๑๓๗๑]   ความโกรธเกิดขึ้นแก่ท่านแล้ว     ยังไม่
           เสื่อมคลายไปเป็นอย่างไร     เมื่อท่านยังมีชีวิต
           อยู่   ความโกรธ  ก็ยังไม่หายเป็นอย่างไร   ท่าน
           ได้ห้ามกันความโกรธ   เหมือนฝนห่าใหญ่ชำระ
           ล้างธุลีฉะนั้น  เป็นไฉน ?
         [๑๓๗๒]   เมื่อความโกรธเกิดขึ้นแล้ว  บุคคลย่อม
           ไม่เห็นประโยชน์ตนประโยชน์ผู้อื่น  เมื่อความ
           โกรธไม่เกิดขึ้น   บุคคลย่อมเห็นได้ดี     ความ
           โกรธนั้นเกิดขึ้นแก่อาตมภาพแล้ว  ยังไม่เสื่อม
           คลายไป       ความโกรธเป็นอารมณ์ของตนไร้
           ปัญญา.
         [๑๓๗๓]   ชนทั้งหลายย่อมยินดีด้วยความโกรธที่
           เกิดขึ้นแล้ว  ชื่อว่าเป็นศัตรูแก่ตัวเอง  หาความ
           ทุกข์ใส่ตัว ความโกรธนั้นเกิดขึ้นแก่อาตมภาพ
           แล้ว    ยังไม่เสื่อมคลายไป      ความโกรธเป็น
           อารมณ์ของตนไร้ปัญญา.
หน้า ๘๑๖