[๑๓๗๘]   ความโกรธย่อมเจริญขึ้นแก่ผู้ใด   ดุจไฟ
           เจริญขึ้นในกองหญ้าแลไม้ฉะนั้น        ยศของ
           บุคคลนั้นย่อมเสื่อมไป   เหมือนพระจันทร์ข้าง
           แรม  ฉะนั้น.
         [๑๓๗๙]   ความโกรธของผู้ใดสงบลงได้    ประดุจ
           ไฟที่ไม่มีเชื้อฉะนั้น        ยศของผู้นั้นย่อมเต็ม
           เปี่ยม  เหมือนพระจันทร์ข้างขึ้น   ฉะนั้น.
                            จบ   จุลลโพธิชาดกที่  ๕

อรรถกถาจุลลโพธิชาดกที่  ๕

         พระศาสดาเมื่อประทับ อยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน      ทรงปรารภ
ภิกษุมักโกรธรูปหนึ่ง   ตรัสพระธรรมเทศนานี้    มีคำเริ่มต้นว่า  โย    เต
อิมํ   วิสาลกฺขึ   ดังนี้.
         ได้ยินว่า  ภิกษุรูปนั้นแม้บวชในพระพุทธศาสนา    ที่จะนำออก
จากทุกข์  ก็ไม่สามารถเพื่อจะข่มความโกรธได้  เป็นคนมักโกรธ  มากไป
ด้วยความเคียดแค้นเสมอ  เมื่อถูกกล่าวว่าเพียงเล็กน้อย  ก็ขุ่นแค้นโกรธ
มุ่งร้ายหมายขวัญ   ดังนี้แหละ    พระศาสดาทรงทราบว่า    ภิกษุรูปนั้น
มักโกรธ  จึงรับสั่งให้เรียกเธอมาแล้ว  ตรัสถามว่า  ดูก่อนภิกษุ  ได้ยินว่า