| จะหมดอาลัยในคนอื่นอยู่ดังนี้. |
| ลำดับนั้น พระมหาสัตว์เมื่อจะตำหนิเขา จึงได้กล่าวคาถาที่ ๘ |
| ว่า:- |
| นางกาลีเอ๋ย เจ้าจงออกไปจากที่นี้ การ |
| ทำความรักของเจ้านี้ หามีในเราไม่ เจ้าจงไป |
| ชนบทอื่น นิคม และราชธานีอื่นเถิด. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า อเปหิ ความว่า จงหลีกไป. บทว่า |
| เนตํ อมฺเหสุ ความว่า การทำความรักของเจ้ามีการลบหลู่คุณท่าน |
| เป็นต้น นี้หามีในพวกเราไม่ คือไม่มี. ด้วยบทว่า นิคเม ราชธานิโย |
| พระมหาสัตว์แสดงว่า เจ้าจงไปนิคมอื่นบ้าง ราชธานีอื่นบ้าง ในที่อื่น |
| คือจงไปในที่ที่ฉันจะไม่เห็นเจ้า. |
| นางกาลกรรณีได้ฟังดังนั้นแล้ว ผ่านคำนั้นไปได้ จึงกล่าวคาถา |
| ติดกันไปว่า :- |
| เรื่องนั่นฉันเองก็รู้ว่า เรื่องนั้นหามีใน |
| พวกท่านไม่ คนไม่มีบุญมีอยู่ในโลก เขา |
| รวบรวมทรัพย์ไว้มาก เราทั้ง ๒ คือทั้งฉัน |
| ทั้งเทพผู้เป็นพี่ชายของฉัน พากันผลาญทรัพย์ |
| นั้น. |
๘๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๘๓ 