บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   สํสิลหาสินึ    ได้แก่ผู้มีใบหน้ายิ้ม
เล็กน้อย.   บทว่า   พลา คจฺเฉยฺย  ได้แก่พาเอาไปด้วยพลการ.    บทว่า
กึ  นุ  กยิราสิ  ความว่า  ดูก่อนพราหมณ์  ท่านจะทำอย่างไรแก่บุคคลนั้น.
         ลำดับนั้น     พระมหาสัตว์ได้ฟังพระดำรัสของพระราชานั้นแล้ว
กล่าวคาถาที่  ๒  ว่า :-
                        ถ้าความโกรธ เกิดขึ้นแก่อาตมภาพแล้ว
           ยังไม่เสื่อมคลายไป  เมื่ออาตมภาพยังมีชีวิตอยู่
           ก็ยังไม่หาย  อาตมภาพ จะห้ามมันเสียโดยพลัน
           ทีเดียว  ดังฝนห่าใหญ่ชำระล้างธุลี   ฉะนั้น.
         พึงทราบเนื้อความแห่งคำอันเป็นคาถานั้นดังนี้  :-
         ข้าแต่มหาบพิตร   ถ้าเมื่อใคร ๆ พานางนี้ไป   ความโกรธพึงเกิด
ขึ้นแก่อาตมภาพในภายใน    ความโกรธนั้นครั้นเกิดขึ้นแก่อาตมภาพใน
ภายในแล้ว   ไม่พึงเสื่อมคลายไป    จะไม่พึงเสื่อมคลายไป    ตราบเท่าที่
อาตมภาพยังมีชีวิตอยู่     อาตมาภาพก็จักไม่ให้ความโกรธนั้นตั้งอยู่ข้างใน
โดยการอยู่รวมกันเป็นกลุ่มก้อนได้โดยที่แท้แล   อาตมภาพจะข่มห้ามกัน
เสียด้วยเมตตาภาวนาโดยพลัน   เหมือนเมล็ดฝนห่าใหญ่    ชำระล้างธุลี
ที่เกิดขึ้นแล้วโดยพลัน  ฉะนั้น.
         พระมหาสัตว์ได้บันลือสีหนาทอย่างนี้.  ฝ่ายพระราชาแม้ได้ทรง
สดับถ้อยคำของพระมหาสัตว์แล้ว     ก็ไม่อาจจะห้ามพระทัยของพระองค์