ที่ทรงปฏิพัทธ์ได้เพราะเป็นอันธพาล ทรงบังคับอำมาตย์คนหนึ่งว่า  เธอ
จงนำนางปริพพรชิกานี้ไปยังพระราชนิเวศน์   อำมาตย์นั้นรับพระราช-
บัญชาแล้ว  ได้พานางปริพพาชิกาผู้คร่ำครวญอยู่ว่า  อธรรมกำลังเป็นไป
ในโลกไม่สมควรเลย   ดังนี้เป็นต้นไปแล้ว   พระโพธิสัตว์สดับเสียงคร่ำ
คราญของนาง  แลดูครั้งเดียวแล้ว ไม่ได้แลดูอีก  พวกราชบุรุษก็นำนาง
ผู้ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ไปสู่พระราชนิเวศน์แล้ว   พระราชาพาลแม้นั้นก็มิ
ได้เนิ่นช้าอยู่ในพระราชอุทยาน    รีบเสด็จไปพระราชวังรับสั่งให้หานาง
ปริพพาชิกานั้นมา  แล้วเชื้อเชิญด้วยยศอันยิ่งใหญ่   แต่นางได้พรรณนา
โทษของยศและคุณของบรรพชาอยู่เรื่อย   พระราชาทรงใช้วิธีการต่าง ๆ
ก็ไม่สามารถจะผูกใจนางไว้ได้     จึงรับสั่งให้ขังนางไว้ในห้องหนึ่ง   แล้ว
ทรงริดำว่า     นางปริพพาชิกานี้      มีศีลมีกัลยาณธรรม     ไม่ปรารถนา
ยศเห็นปานนี้   แม้พระดาบสนั้น    เมื่อคนเขาพานางที่ดีเห็นปานนี้ไปก็
มิได้แลดูด้วยความโกรธ   แต่ธรรมดาบรรพชิตย่อมมีมายามาก  ประกอบ
อะไร ๆ ขึ้นแล้วจะพึงทำความพินาศให้แก่เรา    เราจะไปดูให้รู้ก่อนว่าแก
นั่งทำอะไรอยู่   ดำริดังนี้แล้ว  ก็ไม่สามารถจะดำรงอยู่ได้จึงเสด็จไปพระ-
ราชอุทยาน.
         ฝ่ายพระโพธิสัตว์ได้นั่งเย็บจีวรอยู่    พระราชาพร้อมด้วยบริวาร
เล็กน้อย  ค่อย ๆ เสด็จเข้าไปไม่ให้มีเสียงพระบาท   พระโพธิสัตว์ไม่ได้
แลดูพระราชา   เย็บจีวรเรื่อยไป   พระราชาเข้าพระทัยว่า    พระดาบสนี้