ข้าแต่มหาบพิตร    ความโกรธเกิดขึ้นแล้วแก่อาตมภาพ    ความ
โกรธนั้นครั้นเกิดขึ้นแล้ว              ยังไม่เสื่อมคลายไปจากอาตมภาพอีก
อาตมภาพไม่ได้ให้ความโกรธนั้น เข้าไปตั้งอยู่ในหทัยได้  เมื่ออาตมภาพ
ยังมีชีวิตอยู่   ความโกรธนั้นก็ยังไม่ตายด้วยประการฉะนี้    แต่อาตมภาพ
ได้ห้ามกันแล้วโดยฉับพลัน   เหมือนเมล็ดฝนห่าใหญ่ชำระล้างธุลีฉะนั้น.
         พระราชาทรงสดับ ดังนั้นแล้วทรงดำริว่า      ดาบสนี้พูดหมายถึง
ความโกรธเท่านั้น    หรือหมายถึงศิลปะอะไร ๆ   อย่างอื่นด้วย    เราจัก
ถามท่านดูก่อน   เมื่อจะตรัสถาม   ได้ตรัสคาถาที่  ๕ ว่า :-
                        ความโกรธเกิดขึ้นแก่ท่านแล้ว     ยังไม่
           เสื่อมคลายไปเป็นอย่างไร     เมื่อท่านยังมีชีวิต
           อยู่   ความโกรธก็ยังไม่หายเป็นอย่างไร    ท่าน
           ได้ห้ามกันความโกรธ  เหมือนฝนห่าใหญ่ชำระ
           ล้างธุลีฉะนั้น   เป็นไฉน ?
         บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า   กินฺเต   อุปฺปชฺชิโน  มุญฺจิ   ความว่า
ความโกรธเกิดขึ้นแก่ท่านด้วยยังไม่เสื่อมคลายไปแล้วด้วย เป็นอย่างไร ?
         พระโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นแล้ว  กล่าวว่า  มหาบพิตร  ความโกรธ
มีโทษมากมายอย่างนี้   เพราะประกอบด้วยความพินาศใหญ่   ความโกรธ