ชนิดหนึ่งเกิดขึ้นแล้วแก่อาตมภาพ         แต่ว่าอาตมภาพได้ห้ามกันความ
โกรธที่เกิดขึ้นแล้วได้ด้วยเมตตาภาวนา   ดังนี้แล้ว    เมื่อจะประกาศโทษ
ในความโกรธ   จึงกล่าวคาถาเหล่านี้ว่า  :-
                        เมื่อความโกรธเกิดขึ้นแล้ว    บุคคลย่อม
           ไม่เห็นประโยชน์ตนประโยชน์ผู้อื่น  เมื่อความ
           โกรธไม่เกิดขึ้น    บุคคลย่อมเป็นได้ดี     ความ
           โกรธนั้นเกิดขึ้นแก่อาตมภาพแล้ว  ยังไม่เสื่อม
           คลายไป        ความโกรธเป็นอารมณ์ของคนไร้
           ปัญญา.
                        ชนทั้งหลายย่อมยินดีด้วยความโกรธที่
           เกิดขึ้นแล้ว  ชื่อว่าเป็นศัตรูแก่ตัวเอง  หาความ
           ทุกข์ใส่ตัว  ความโกรธนั้นเกิดขึ้นแก่อาตมภาพ
           แล้ว     ยังไม่เสื่อมคลายไป      ความโกรธเป็น
           อารมณ์ของคนไร้ปัญญา.
                        อนึ่ง    เมื่อความโกรธเกิดขึ้น     บุคคล
           ย่อมไม่รู้จักประโยชน์ตน   ความโกรธนั้นเกิด
           ขึ้นแก่อาตมภาพแล้ว        ยังไม่เสื่อมคลายไป
           ความโกรธเป็นอารมณ์ของคนไร้ปัญญา.