๖.  มัณฑัพยชาดก

ว่าด้วยความรักที่มีต่อบุตร

         [๑๓๘๐]   เราเป็นผู้มีความต้องการบุญ      ได้มีจิต
           เลื่อมใสประพฤติพรหมจรรย์อยู่เพียง   ๗   วัน
           เท่านั้น   ต่อจากนั้นมา  แม้เราจะไม่มีความใคร่
           บรรพชา   ก็ทนประพฤติพรหมจรรย์ของเราอยู่
           ได้ถึง ๕๐ กว่าปี  ด้วยความสัตย์อันนี้  ขอความ
           สวัสดีจงมีแก่ยัญญทัตตกุมาร   พิษจงคลายออก
           ยัญญทัตตกุมารจงรอดชีวิตเถิด.
         [๑๓๘๑]   เพราะเหตุที่เราเห็นแขกในเวลาที่มาถึง
           บ้านเพื่อจะพักอยู่     บางครั้งไม่พอใจจะให้พัก
           เลย แม้สมณพราหมณ์ผู้เป็นพหูสูต  ก็ไม่ทราบ
           ความไม่พอใจของเรา   แม้เราไม่ประสงค์จะให้
           ให้ได้    ด้วยความสัตย์นี้ขอความสวัสดี    จงมี
           แก่ยัญญทัตตกุมาร พิษจงคลายออก  ยัญญทัตต
           กุมารจงรอดชีวิตเถิด.