[๑๓๘๘]   ตั้งแต่ไหนแต่ไรนานมาแล้ว   อันภรรยา
           ที่มีสามีบ่อย ๆ มิได้มีในตระกูลนี้  ดิฉันอนุวัตร
           ตามธรรมเนียมของตระกูลนั้น     กำหนดใจไว้
           ว่า ขออย่าให้เป็นคนตัดธรรมเนียมของตระกูล
           ในภายหลังเลย      ดิฉันเกลียดต่อถ้อยคำเช่นนี้
           แม้จะไม่มีความพอใจก็ปฏิบัติท่านได้.
         [๑๓๘๙]   ข้าแต่ท่านมัณฑัพยะ        วันนี้ดิฉันพูด
           ถ้อยคำที่ไม่ควรจะพูด    ขอท่านจงอดโทษถ้อย
           คำนั้นให้แก่ดิฉัน  เพราะเห็นแก่ลูกเถิด  สิ่งอื่น
           อะไร ๆ  ในโลกนี้ที่จะรักเท่าบุตรมิได้มี   ยัญญ-
           ทัตตบุตรของเรานี้ก็ได้รอดชีวิตแล้ว.
                         จบ  มัณฑัพยชาดกที่  ๖

อรรถกถากัณหทีปายนชาดกที่  ๖๑

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่   ณ  พระวิหารเชตวัน    ทรงปรารภ
ภิกษุผู้กระสันรูปหนึ่ง     จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า     สตฺตาหเมวาหํ
ดังนี้    ส่วนเนื้อเรื่องจักมีแจ้งในกุสราชชาดก.
๑.  บาลี  เป็น  มัณฑัพยชาดก.