พรรษา   แล้วลานายมัณฑัพยะ   เที่ยวจาริกไปถึงเมืองพาราณสี   อาศัย
อยู่ในอธิมุตติกสุสาน   ทีปายนดาบสอยู่   ณ  ที่นั้นพอควรแก่อัธยาศัย
แล้ว    ก็กลับไปสู่สำนักสหายนั้นอีก    แต่มัณฑัพยะดาบสยังอยู่ที่ป่าช้า
นั่นเอง.
         อยู่มาวันหนึ่ง   โจรคนหนึ่งขโมยของภายในเมือง  ถือเอาทรัพย์
ออกไป  เมื่อเจ้าของเรือนและเจ้าหน้าที่ตื่นขึ้นรู้ว่าขโมย  ก็พากันตามจับ
จึงหนีออกทางท่อน้ำ    รีบวิ่งเข้าป่าช้าทิ้งห่อทรัพย์ไว้ที่ประตูบรรณศาลา
แห่งพระดาบสแล้วหนีไป    พวกมนุษย์ที่ตามจับเห็นห่อทรัพย์เข้าจึงคุก
คามว่า ไอ้ชฎิลร้าย   กลางคืนเจ้าเที่ยวขโมยเขา  กลางวันทำถือเพศดาบส
อยู่      ทุบตีแล้วจับตัวนำส่งพระราชา      พระราชาไม่ทรงพิจารณาก่อน
รับสั่งให้ราชบุรุษเอาตัวไปเสียบหลาวเสีย    พวกราชบุรุษนำตัวไปเสียบ
หลาวไม้ตะเคียนที่ป่าช้านั้น   เสียบหลาวไม่เข้า    จึงเปลี่ยนเอาหลาวไม้
สะเดาเสียบก็ไม่เข้าอีก  เอาหลาวเหล็กเสียบก็ไม่เข้า ดาบสจึงใคร่ครวญดู
บุพกรรมของตน    ลำดับนั้น   ท่านก็เกิดญาณเครื่องระลึกชาติได้   ใช้
ญาณนั้นใคร่ครวญดูก็ได้รู้แล้ว  ถามว่า     ก็อะไรเป็นบุพกรรมของท่าน
ตอบว่า      การเอาหนามไม้ทองหลางเสียบแมลงวัน        เป็นบุพกรรม
ของท่าน  นัยว่า  ในภพก่อนท่านเกิดเป็นบุตรนายช่างไม้  ไปถากไม้กับ
บิดา    จับแมลงวันมาตัวหนึ่งแล้วเอาหนามไม้ทองหลางมาเสียบ   บาป
กรรมนั้นเองมาถึงเข้า    ท่านรู้ตัวว่า   ไม่อาจพ้นบาปกรรมนี้ได้   จึงได้