กล่าวกะราชบุรุษว่า    ถ้าท่านต้องการจะเอาหลาวเสียบเราจงเอาหลาวไม้
ทองหลาง   พวกราชบุรุษก็การทำตามเสียบเข้าแล้วก็วางคนซุ่มรักษาอยู่
แล้วหลีกไป  พวกที่ซุ่มรักษาอยู่ได้คอยดูผู้ที่จะมาหาดาบส.
         ครั้งนั้น  ทีปายนดาบสคิดว่า  เราไม่ได้พบสหายนานแล้ว จึงมา
สำนักของท่านมัณฑัพยะดาบส  ได้ฟังข่าวในระหว่างทางในวันนั้นเองว่า
มัณฑัพยะดาบสถูกหลาวเสียบ   ก็ไป  ณ  ที่นั้นแล้วยืนอยู่       ส่วน
ข้างหนึ่งถามว่า  เพื่อน  !  ท่านได้ทำผิดอย่างไรหรือ ?  เมื่อดาบสนั้นตอบ
ว่า   เราไม่ได้ทำผิด     จึงถามว่า     ท่านอาจจะรักษาใจตนไม่ให้มีความ
ขุ่นเคืองได้หรือไม่  ?  มัณฑัพยะดาบสตอบว่า   เพื่อน  !   ผู้ที่จับเรามาส่ง
พระราชาเรามิได้มีใจขุ่นเคืองเลยทีปายนดาบสกล่าวว่า  เมื่อเป็นเช่นนั้น
ร่มเงาของผู้มีศีลเช่นท่านเป็นความสุขสำหรับเรา        แล้วเข้าไปนั่งพิง
หลาวอยู่    หยาดโลหิตที่ออกจากตัวมัณฑัพยะดาบสก็หยดลงต้องทีปายน
ดาบส  หยาดโลหิตเหล่านั้นหยดลงที่สรีระอันมีสีดุจทอง แห้งดำไปทั้งตัว
ตั้งแต่นั้นมา   ท่านจึงได้นามเริ่มต้นว่ากัณหทิปายนะ   ท่านนั่งพิงหลาว
นั้นเองตลอดคืนยังรุ่ง    วันรุ่งขึ้นพวกคนรักษาจึงไปกราบทูลเหตุการณ์
นั้นแต่พระราชา    พระราชาทรงพระดำริว่า    เรื่องนี้เราทำลงไปโดยไม่
พิจารณา    จึงรีบเสด็จไปที่นั้น   แล้วตรัสถามทีปายนดาบสว่า   ดูก่อน
บรรพชิต   เหตุไรท่านจึงนั่งพิงหลาวอยู่ ?  ทีปายนดาบสตอบว่า    มหา-
บพิตร    อาตมภาพนั่งรักษาดาบสนี้อยู่   ก็มหาบพิตรทรงทราบแล้วหรือ
ว่าดาบสนี้ทำผิดหรือไม่ได้ทำผิด จึงได้ลงพระราชอาญาอย่างนี้  พระราชา