อุทยานนั้น   ส่วนทีปายนดาบสรักษาแผลมัณฑัพยดาบสหายดีแล้ว   ไป
สำนักนายมัณฑัพยะผู้เป็นสหายคฤหัสถ์ของตน.
         บุรุษผู้หนึ่งเห็นทีปายนดาบสนั้นเข้าไปสู่บรรณศาลา   จึงบอกแก่
นายมัณฑัพยะผู้เป็นสหาย  นายมัณฑัพยะนั้นได้ฟังข่าวก็ยินดี  พาบุตร
ภรรยาถือเครื่องสักการะมีของหอมดอกไม้และเครื่องลูบไล้เป็นต้น  เป็น
อันมากไปสู่บรรณศาลา    ไหว้ทีปายนดาบสแล้ว     ล้างเท้าทาน้ำมันให้
ถวายน้ำปานะให้ดื่มแล้วนั่งฟังข่าวอาณิมัณฑัพยะดาบส ครั้งนั้นบุตรของ
เขาชื่อยัญญทัตตกุมารเล่นลูกข่างอยู่ในที่สุดที่จงกรม   ก็ที่จอมปลวกแห่ง
หนึ่งใกล้บรรณศาลานั้น      มีอสรพิษตัวหนึ่งอาศัยอยู่ลูกข่างที่กุมารปา
เหนือพื้นดินได้เข้าไปตกถูกศีรษะอสรพิษในโพรงจอมปลวก   กุมารนั้น
ไม่รู้จึงเอามือล้วงเข้าไปในโพรง        ครานั้นอสรพิษเดือดดาลเขาจึงกัด
เอามือ  เขาสลบล้มลง   ณ ที่นั้นด้วยกำลังอสรพิษ   ลำดับนั้น   มารดา
บิดารู้ว่าลูกถูกอสรพิษกัดจึงยกกุมารขึ้นแล้วอุ้มมาที่พระดาบสให้นอนลง
แทบเท้าแล้วกล่าวว่า   ท่านเจ้าข้า   ธรรมดาบรรพชิตย่อมจะรู้โอสถหรือ
ปริต      ขอท่านได้โปรดทำบุตรของข้าพเจ้าให้หายโรคเถิด    พระดาบส
กล่าวว่า เราไม่รู้โอสถ  เราเป็นบรรพชิตจักทำเวชกรรมไม่ได้ พระดาบส
ถูกเขาขอร้องว่า ถ้าเช่นนั้น ขอท่านได้ตั้งเมตตาในกุมารทำสัตยาธิษฐาน
เถิด   จึงรับว่า    ดีแล้วเราจักทำสัจกิริยาแล้ววางมือลงที่ศีรษะยัญญทัตต-
กุมาร   จึงได้กล่าวคาถาที่ ๑ ว่า :-