เมื่อบิดาทำสัจกิริยาอย่างนี้แล้ว  พิษในกายตอนเหนือสะเอวก็ตก
เข้าแผ่นดิน   กุมารลุกขึ้นนั่งได้แต่ยังยืนไม่ได้   ลำดับนั้น  บิดาได้กล่าว
กะมารดาของกุมารนั้นว่า   ที่รัก   เราได้ทำกำลังของเราแล้ว    ทีนี้เจ้าจง
ทำสัจกิริยาให้บุตรลุกขึ้นเดินได้  มารดากล่าวว่า  ข้าแต่นายความสัตย์ของ
ฉันก็มีอยู่อย่างหนึ่งแต่ไม่อาจกล่าวต่อหน้านาย   บิดากล่าวว่า  อย่างไร ๆ
ก็กล่าวไปเถอะที่รัก   จงทำบุตรของเราให้หายโรค   นางรับคำว่า   ดีแล้ว
เมื่อกระทำสัจกิริยา   จึงได้กล่าวคาถาที่  ๓  ว่า  :-
                        ลูกรัก      อสรพิษที่ออกจากโพรงกัดเจ้า
           นั้นมีเดชมาก   ไม่เป็นที่รักของแม่ในวันนี้เลย
           อสรพิษนั้นกับบิดาของเจ้า    ไม่แปลกกันเลย
           ด้วยความสัตย์นี้     ขอความสวัสดี     จงมีแก่
           ยัญญทัตตกุมาร  พิษจงคลายออก   ยัญญทัตต
           กุมารจงรอดชีวิตเถิด.
         มารดาร้องเรียกบุตรว่า   ตาต  ในคาถานั้น.
         บทว่า  ปหูตเตโช  คือมีพิษกล้า. บทว่า   พิฬารา   คือจากช่อง.
อีกอย่างหนึ่ง  บาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน.  บทว่า    อุทฺธจฺจ   คือออกแล้ว
อธิบายว่า   เลื้อยขึ้นมาจากโพรงจอมปลวก.   บทว่า    ปิตรญฺจ   เต  คือ
ในบิดาของเจ้าถึงในอรรถกถา   บาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน.