ข้อนี้มีอธิบายว่า  แน่ะลูกยัญญทัตต  อสรพิษนั้นก็ไม่แปลกอะไร
กับบิดาของเจ้า  โดยไม่เป็นที่รักของแม่เลยเหมือนกัน   ก็แหละเว้นความ
ไม่เป็นที่รักนั้นเสีย  ความแปลกอะไรที่แม่เคยให้เจ้ารู้ย่อมไม่มีในวันนี้
ถ้าข้อนี้เป็นความสัตย์ไซร้   ด้วยความสัตย์อันนี้ขอความสวัสดีจงมีแก่เจ้า
เถิด.
         พร้อมกับสัจกิริยา  พิษทั้งหมดก็ตกลงเข้าแผ่นดิน  ยัญญทัตตเมื่อ
ร่างกายหมดพิษแล้วลุกขึ้นเริ่มจะเล่นต่อไป        เมื่อบุตรลุกขึ้นได้แล้ว
อย่างนี้   นายมัณฑัพยะเมื่อถามถึงอัธยาศัยของทีปายนดาบส  จึงได้กล่าว
                        นักพรตทั้งหลายเป็นผู้สงบระงับ      ฝึก
           ฝนตนแล้ว   ย่อมเว้นรอบนอกจากท่านกัณหะ
           แล้วที่จะเป็นผู้ทนฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์
           ไม่มีเลย  ดูก่อนท่านทีปายนะ  ท่านเกลียดชัง
           อะไร ?   จึงสู้ฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์อยู่ได้.
         พึงทราบความแห่งคำอันเป็นคาถานั้นว่า
         อิสรชนทั้งหลายมีกษัตริย์เป็นต้น   เหล่าใดเหล่าหนึ่งละกามเสีย
แล้วจึงบวชในโลกนี้   ชนเหล่านั้น  นอกจากท่านกัณหะ  คือชนเหล่าอื่น
เว้นท่านกัณหะผู้เจริญ     ที่ชื่อว่าจะเป็นผู้ทนฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์