หน่อย ก็เป็นฐานะที่วิญญูชนทั้งหลาย คือบัณฑิตทั้งหลายมีพระพุทธเจ้า
เป็นต้นสรรเสริญอย่างยิ่ง   และเป็นฐานะที่อยู่ของสัตบุรุษทั้งหลายเหล่า
นั้น    เราเป็นผู้กระทำบุญด้วยประการฉะนี้     คือด้วยเหตุแม้นี้     แม้จะ
ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า  ก็ฝืนใจประพฤติพรหมจรรย์อยู่ได้.
         พระดาบสครั้นบอกอัธยาศัยของตนอย่างนี้แล้ว  เมื่อจะย้อนถาม
นายมัณฑัพยะ  จึงได้กล่าวคาถาที่  ๖  ว่า :-
                        ท่านเลี้ยงดูสมณพราหมณ์   และคนเดิน
           ทาง  ให้อิ่มหนำสำราญด้วยข้าวน้ำและภิกษา-
           หาร   เรือนของท่านนี้บริบูรณ์ด้วยข้าวและน้ำ
           เป็นเหมือนบ่อน้ำ  เออ  ก็ท่านเกลียดต่อถ้อยคำ
           อะไรแม้ไม่ประสงค์ก็ให้ทานนี้ได้.
         บรรดาบทเหล่านั้น    บทว่า   ภิกฺขํ   คือให้ภิกษาหารอย่างอุดม
สมบูรณ์แก่สมณพราหมณ์และคนเดินทางทั้งหลายผู้เที่ยวไปอยู่.   บทว่า
โอปานภูตํว      คือเหมือนบ่อน้ำสาธารณะซึ่งเขาขุดไว้ในทางหลวง  ๔
แพร่ง.
         ลำดับนั้น   นายมัญฑัพยะเมื่อจะบอกอัธยาศัยของตน   จึงกล่าว
คาถาที่  ๗  ว่า :-
                        บิดา  มารดาและ ปู่   ย่า  ตา  ยาย   ของเรา
           เป็นคนมีศรัทธาเป็นทานบดี  รู้หลักนักปราชญ์