| [๑๓๙๔] ท่านเป็นคนทำเพื่อนให้มีชีวิตอยู่สบายดี |
| ท่านเป็นคนให้อิสริยยศ คือความเป็นใหญ่ใน |
| หมู่มนุษย์แก่เรา และแก่สาขะเสนาบดีทั้งสอง |
| คน เราได้รับความสำเร็จเพราะท่าน ในข้อนี้ |
| เราไม่มีความสงสัยเลย. |
| [๑๓๙๕] กรรมที่บุคคลทำในอสัตบุรุษ ย่อม |
| ฉิบหายไม่งอกงามเหมือนพืชที่บุคคลหว่านลง |
| ในไฟย่อมถูกไฟไหม้ไม่งอกงาม ฉะนั้น. |
| [๑๓๙๖] ส่วนกรรมที่บุคคลทำในคนกตัญญู มีศีล |
| มีความประพฤติประเสริฐ ย่อมไม่ฉิบหายไป |
| เหมือนพืชที่บุคคลหว่านลงในนาดี ฉะนั้น. |
| [๑๓๙๗] ราชบุรุษทั้งหลาย จงฆ่าสาขะเสนาบดี ผู้ |
| ชั่วช้ามักหลอกลวง มีความคิดอย่างอสัตบุรุษ |
| คนนี้เสียด้วยหอกทั้งหลาย เราไม่อยากให้มัน |
| มีชีวิตอยู่เลย. |
| [๑๓๙๘] ข้าแต่พระมหาราชา ขอพระองค์ได้โปรด |
| อดโทษให้แก่เขาเถิด ชีวิตของคนตายแล้วไม่ |
๘๕๑
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๘๕๓ 