นางจึงลาพ่อผัวแม่ผัวจะไปคลอดบุตร   ณ  เรือนบิดาในชนบท     แล้วก็
ขึ้นรถออกจากเมืองราชคฤห์เดินทางไปด้วยบริวารใหญ่.
         ข้างหน้านาง  มีพวกเกวียนไปพวกหนึ่ง  นางไปถึงที่ซึ่งพวกเกวียน
หยุดพักแล้วไปในเวลาอาหารเช้า  วันหนึ่งหญิงเข็ญใจคนหนึ่งที่อาศัยไป
ในพวกเกวียนนั้น  ตลอดบุตรที่โคนต้นไทรต้นหนึ่งในกลางคืน   ครั้น
รุ่งเช้าเมื่อพวกเกวียนออกเดินทาง  จึงคิดว่า  เราเว้นพวกเกวียนเสียแล้ว
ไม่อาจไปได้   แลเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ก็อาจที่จะได้บุตร  ดังนี้แล้วจึงเอารถ
และครรภมลทินมาราดลงที่ควงข่ายต้นไทรแล้วทิ้งบุตรไป    เทวดาได้มา
อารักขาทารกไว้   เพราะทารกนั้นไม่ใช่สัตว์สามัญ  คือองค์พระโพธิสัตว์
ทีเดียว   แลครั้งนั้น   พระโพธิสัตว์ได้มาถือปฏิสนธิเช่นนั้น.
         เวลาเช้า  หญิงหมันได้ไปถึงที่นั้นในเวลาอาหารเช้า  คิดว่าจักทำ
สรีรกิจจึงไปที่โคนต้นไทรกับหญิงพี่เลี้ยงนั้น เห็นทารกมีวรรณะดังทอง
จึงพูดกับพี่เลี้ยงว่า   กิจของเราสำเร็จแล้ว   แล้วก็แก้ผ้าพ้นท้องออก  เอา
โลหิตและครรภมลทินทาหน้าขาแล้วบอกว่าตนคลอดบุตร ทันใดนั้นพวก
บริวารชนต่างพากันร่าเริงยินดี  ช่วยกันเอาม่านกั้นให้นาง แล้วมีหนังสือ
ส่งไปนครราชคฤห์    ลำดับนั้น    พ่อผัวแม่ผัวของนางมีหนังสือส่งไปว่า
เมื่อคลอดแล้วก็ไม่ต้องไปตระกูลบิดาจงกลับมาที่นี้เถิด      นางจึงกลับเข้า
นครราชคฤห์ทันที   เมื่อจะรับขวัญตั้งชื่อทารก     ญาติทั้งหลายตั้งชื่อให้
ว่า   นิโครธกุมาร     เพราะเกิดที่โคนต้นไทร    ในวันเดียวกันนั้นหญิง