ตัวบนกล่าวกะไก่ตัวล่างนั้นว่า   เจ้าสัตว์ร้าย  เมื่อข้าซึ่งเป็นผู้ไม่รู้ยอมรับ
แล้วว่าถ่ายเอง   เจ้ายังโกรธอยู่อีก   อะไรนะที่เป็นความดีของเจ้า  ไก่ตัว
ล่างตอบว่า     ผู้ใดฆ่าเราแล้วกินเนื้อ     ผู้นั้นจะได้ทรัพย์พันหนึ่งแต่เช้า
ทีเดียว  ฉะนั้นข้าจึงถือตัวนัก  ไก่ตัวบนกล่าวกะไก่ตัวล่างนั้นว่า  เจ้าสัตว์
ร้าย   ด้วยเหตุเพียงเท่านี้   เจ้ายังถือตัวได้   เรานี่สิถ้าใครฆ่าแล้วกินเนื้อ
กล้ามของเรา   เขาจะได้เป็นพระราชาแต่เช้าทีเดียว  คนที่กินเนื้อกลาง ๆ
จะได้เป็นเสนาบดี  คนที่กินเนื้อติดกระดูก   จะได้เป็นขุนคลัง   โปติกะ
ได้ยินถ้อยคำของไก่ทั้งสองนั้น  จึงคิดว่าจะเป็นประโยชน์อะไรด้วยทรัพย์
พันหนึ่ง   ราชสมบัติเท่านั้นประเสริฐ  จึงค่อย ๆ  ขึ้นต้น  ไม้ไปจับไก่ตัวที่
นอนบนลงมาฆ่า   ย่างบนถ่านไฟแล้วฉีกเนื้อกล้ามให้นิโครธกุมาร   ให้
เนื้อกลาง ๆ แก่สาขกุมาร  ตัวเองบริโภคเนื้อติดกระดูก  ก็แลครั้นบริโภค
กันแล้ว   โปติกะจึงพูดว่า   เพื่อนนิโครธ   วันนี้ท่านจักได้เป็นพระราชา
เพื่อนสาขะ  วันนี้ท่านจักได้เป็นเสนาบดี  ส่วนเราจักได้เป็นขุนคลัง  ถูก
สองสหายถามว่า   ท่านรู้ได้อย่างไร ?   จึงเล่าเรื่องราวให้ฟังทุกประการ.
         สามสหายนั้น   ครั้นถึงเวลาบริโภคอาหารเช้า   ก็พากันเข้าเมือง
พาราณสี   บริโภคข้าวปายาสที่ระคนด้วยเนยใสและน้ำตาลกรวดที่เรือน
พราหมณ์คนหนึ่ง   แล้วออกจากเมืองเข้าพระราชอุทยาน   นิโครธกุมาร
นอนบนแผ่นศิลา    สองกุมารนอนข้างนอก   ขณะนั้นพวกเสนามาตย์
ทั้งหลายได้เอาเครื่องเบญจราชกกุธภัณฑ์วางไว้   ภายในบุศยราชรถแล้ว
ปล่อยไป    ความพิสดารของการเรื่องบุศยราชรถนั้น    จักมีแจ้งในมหา-