| ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมประชานิกร |
| กรรมอันไม่ประเสริฐเช่นนี้อันท่านสาขะเสนา- |
| บดีผู้เป็นเพื่อนเก่าของพระองค์ เป็นคนมีความ |
| คิดทราม เป็นคนอกตัญญูประทุษร้ายมิตร ได้ |
| กระทำแล้ว. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า กินฺติ มญฺสิ ความว่า ท่านสาข- |
| เสนาบดีได้กล่าวกะข้าพระองค์อย่างใด พระองค์จะทรงเข้าพระทัยอย่าง |
| นั้นหรือไม่ อธิบายว่า ท่านสาขเสนาบดีกล่าวอย่างนี้กะข้าพระองค์ |
| พระองค์จงทรงเชื่อหรือไม่ ? |
| บทว่า คลวินีเตน คือ จบที่คอ. บทว่า ทุพฺภินา ได้แก่ผู้ |
| ประทุษร้ายมิตร. |
| พระเจ้านิโครธราชได้ทรงสดับดังนั้น จึงตรัสพระคาถา ๔ พระ- |
| คาถาว่า :- |
| ดูก่อนสหาย เรื่องนี้เราไม่รู้เลย แม้ใคร ๆ |
| ก็มิได้บอกเรา ท่านมาบอกเราแล้วว่า ท่าน |
| สาขะเสนาบดีฉุดคร่าท่าน. |
| ท่านเป็นคนทำเพื่อนให้มีชีวิตอยู่สบายดี |
| ท่านเป็นคนให้อิสริยยศ คือความเป็นใหญ่ใน |