หมู่มนุษย์แก่เรา    และแก่สาขะเสนาบดีทั้ง ๒
           คน  เราได้รับความสำเร็จเพราะท่าน   ในข้อนี้
           เราไม่มีความสงสัยเลย.
                        กรรมที่บุคคลทำในอสัตบุรุษ       ย่อม
           ฉิบหายไม่งอกงามเหมือนพืชที่บุคคลหว่านลง
           ในไฟย่อมถูกไฟไหม้ไม่งอกงาม   ฉะนั้น.
                        ส่วนธรรมที่บุคคลทำในคนกตัญญู  มีศีล
           มีความประพฤติประเสริฐ    ย่อมไม่ฉิบหายไป
           เหมือนพืชที่บุคคลหว่านลงในนาดี   ฉะนั้น.
         บรรดาเหล่านั้น   บทว่า   สํสติ   แปลว่า   บอกกล่าว.   บทว่า
กฑฺฌนํ  กตํ  ได้แก่  ทำการฉุดคร่า   กล่าวคือ   การฉุดมาฉุดไปโดยโบย
และทุบตี. บทว่า  สขีนํ    สาชีวงฺกโร  ความว่า  ดูก่อนโปติกะผู้สหาย ท่าน
เป็นคนทำเพื่อนให้มีชีวิตอยู่สบาย.  คือเป็นผู้ให้ความอยู่เกิดขึ้นแก่เพื่อน.
บทว่า  มม  สาขสฺส   จูภยํ   คือ  แก่เราและแก่สาขเสนาบดีผู้เป็นเพื่อน
กันทั้ง ๒ คน.  บทว่า   ตฺวํ   โนปิสฺสริยํ   ความว่า    อนึ่ง   ท่านเป็น
ผู้ให้อิสริยยศแก่พวกเรา    คือพวกเราได้อิสริยยศนี้เพราะท่าน.    บทว่า
มหคฺคตํ  ความว่า  คือความเป็นใหญ่.