| แลเมื่อพระเจ้านิโครธราชกำลังตรัสอยู่อย่างนี้ สาขเสนาบดีได้ |
| ยืนอยู่ ณ ที่นั่นเอง ลำดับนั้น พระราชาจึงตรัสถามเขาว่า ท่านสาขะ |
| ท่านจำโปติกะนี้ได้ไหม ? สาขเสนาบดีได้นั่งอยู่ พระองค์เมื่อจะลง |
| พระราชอาญาแก่เขา ได้ตรัสพระคาถาที่ ๘ ว่า :- |
| ราชบุรุษทั้งหลาย จงฆ่าสาขะเสนาบดี ผู้ |
| ชั่วช้ามักหลอกลวง มีความคิดอย่างอสัตบุรุษ |
| คนนี้เสียด้วยหอกทั้งหลาย เราไม่อยากให้มัน |
| มีชีวิตอยู่เลย. |
| บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ชมฺมํ แปลว่า ผู้เลวทราม. บทว่า |
| เนกติกํ แปลว่า ผู้หลอกลวง. |
| นายโปติกะได้ฟังดังนั้น คิดว่า ไอ้คนพาลนี้จงอย่าฉิบหายเพราะ |
| เราเลย จึงกล่าวคาถาที่ ๙ ว่า :- |
| ข้าแต่พระมหาราชา ขอพระองค์ได้โปรด |
| อดโทษให้แก่เขาเถิด ชีวิตของคนตายแล้วไม่ |
| อาจจะนำกลับคืนมาได้ ขอได้ทรงโปรดอดโทษ |
| แก่อสัตบุรุษเถิดพระพุทธเจ้าข้า พระองค์ไม่ |
| อยากให้ฆ่าเขา. |
๘๖๒
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๘๖๔ 