เป็นไปแล้วนั้น   คือเมื่อเจริญวัยแล้ว   อยู่กินกับภริยา  ก็จักฝังพ่อเสียใน
หลุมบ้าง.
         ลำดับนั้น   บิดาได้กล่าวคำถาที่ ๔ แก่กุมารว่า :-
                        แน่ะพ่อ  เจ้ามากล่าวกระทบกระเทียบขู่-
           เข็ญพ่อด้วยวาจาหยาบคาย   เจ้าเป็นลูกที่เกิด
           แต่อกของพ่อ  แต่หาได้มีความอนุเคราะห์เกื้อ-
           กูลแก่พ่อไม่.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า    ปกุพฺพมาโน    แปลว่า    ขู่เข็ญ.
บทว่า   อาสชฺช   แปลว่า  กระทบกระเทียบ.
         เมื่อบิดากล่าวอย่างนี้แล้วกุมารผู้เป็นบัณฑิต       จึงกล่าวคาถา ๓
คาถา   คือคาถาโต้ตอบคาถา  ๑  คาถา   อุทาน  ๒  คาถาว่า :-
                        ข้าแต่พ่อ  มิใช่ว่าฉันจะไม่มีความเกื้อกูล
           อนุเคราะห์แก่พ่อ   แม้ฉันก็มีความเกื้อกูลอนุ-
           เคราะห์แก่พ่อ   แต่เพราะฉันไม่กล้าจะห้ามพ่อ
           ผู้ทำบาปกรรมโดยตรงได้   จึงได้พูดกระทบ-
           กระเทียบเช่นนั้น.