บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  ตาต   เป็นต้น   ความว่า   ข้าแต่พ่อ
บัดนี้   หญิงชั่วผู้เป็นเมียของพ่อ   ซึ่งก่อเหตุวุ่นวายนั้น    ถูกทรมานดัง
ช้างพังที่นายควาญฝึกให้อยู่ในอำนาจ  สิ้นพยศแล้ว. บทว่า  ปุนราวชาตุ
คือ   จงกลับมาสู่เรือนนี้อีกเถิด.
         กุมารนั้นครั้นแสดงธรรมแก่บิดาดังนี้แล้ว        ก็ไปนำมารดามา
นางขอขมาโทษผัวและพ่อผัวแล้ว       ตั้งแต่นั้นมาก็ประกอบด้วยธรรม
เครื่องข่ม  ปฏิบัติผัวพ่อผัวและลูกเป็นอย่างดี    สองผัวเมียตั้งอยู่ในโอวาท
ของลูก   ทำบุญมีทานเป็นต้น   แล้วได้ไปเกิดในสวรรค์.
         พระบรมศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแสดงแล้ว  ทรง
ประกาศสัจธรรม   เวลาจบสัจธรรม     บุรุษผู้เลี้ยงบิดา    ได้ดำรงอยู่ใน
โสดาปัตติผล   พระทศพลทรงประชุมชาดกว่า    บิดาบุตรและหญิงสะใภ้
ในครั้งนั้น  ได้มาเป็นบิดาบุตรและหญิงสะใภ้ในบัดนี้   ส่วนกุมารผู้เป็น
บัณฑิตในครั้งนั้น  ได้มาเป็นเราผู้ตถาคต    ฉะนั้นแล.
                           จบ  อรรถกถาตักกลชาดกที่  ๘