๘๘๑    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๘๘๓
อรรถกถามหาธัมมปาลชาดกที่  ๙
         พระศาสดาเมื่อเสด็จพระนครกบิลพัสดุ์ครั้งแรก   ประทับอยู่  ณ
นิโครธาราม   ทรงปรารภความไม่ทรงเชื่อของพระพุทธบิดา   ในพระ-
ราชนิเวศน์  จึงตรัสเรื่องนี้  มีคำเริ่มต้นว่า    กินฺเต   วตํ   ดังนี้.
         ความย่อว่า   ครั้งนั้นพระเจ้าสุทโธทนมหาราชถวายข้าวยาคูและ
ของเคี้ยว   แด่พระผู้มีพระภาคเจ้าพร้อมด้วยภิกษุ  ๒๐,๐๐๐  เป็นบริวาร
ในพระราชนิเวศน์ของพระองค์          เมื่อทรงกระทำสัมโมทนียกถาใน
ระหว่างภัต ได้ตรัสว่า พระเจ้าข้า  เวลาที่พระองค์ทำความเพียรอยู่  มีหมู่
เทวดามายืนอยู่ในอากาศบอกแก่หม่อมฉันว่า      สิทธัตถกุมารโอรสของ
พระองค์สิ้นพระชนม์เสียแล้ว     เพราะเสวยพระกระยาหารน้อย     เมื่อ
พระศาสดาตรัสว่า    มหาบพิตร    พระองค์ทรงเชื่อหรือ ?    จึงตรัสว่า
หม่อมฉันไม่เชื่อดอก   พระเจ้าข้า   ยังห้ามเทวดาที่ยืนกล่าวอยู่ในอากาศ
เสียอีกว่า   พระโอรสของเรายังไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าที่โคนต้นโพธิ์แล้ว
จะยังไม่ปรินิพพาน  พระศาสดาตรัสว่า  มหาบพิตร  ในบัดนี้   พระองค์
จักทรงเชื่อได้อย่างไร แม้ในครั้งก่อน  ครั้งหม่อมฉันเกิดเป็นมหาธรรม-
ปาลกุมาร    เมื่ออาจารย์ทิศาปาโมกข์เอากระดูกแพะมาแสดงบอกว่า  บุตร
ของท่านตายเสียแล้ว    นี่กระดูกบุตรของท่าน    พระองค์ก็มิได้ทรงเชื่อ
กล่าวกับอาจารย์ว่า       ในตระกูลของเรานี่จะตายกำลังหนุ่มนั้นเป็นไม่มี
ก็เหตุไร   ในบัดนี้   พระองค์จักทรงเชื่อเล่า ?  พระพุทธบิดาทูลอารารนา
ให้ตรัสเรื่องราว   จึงทรงนำเอาเรื่องในอดีตมาสาธก   ดังต่อไปนี้ :-
หน้า ๘๘๒