ธรรมปาลกุมารมาสั่งว่า   แน่ะพ่อ   เราจักจากไป   เจ้าจงบอกศิลปะแก่
มาณพเหล่านี้     จนกว่าเราจะกลับมา    สั่งแล้วก็เก็บกระดูกแพะตัว   ๑
มาล้างเอาใส่กระสอบ  ให้คนรับใช้ผู้  ๑  ถือตามไป   ออกจากเมืองตักก-
ศิลาไปโดยลำดับ    ถึงบ้านนั้น   เที่ยวถามถึงเรือนของมหาธรรมปาละว่า
หลังไหน  รู้แห่งแล้วก็ไปยืนอยู่ที่ประตู.
         พวกทาสของพราหมณ์ที่เห็นก่อน   ต่างก็รับร่มรับรองเท้าจากมือ
ของอาจารย์   และรับกระสอบจากมือของคนรับใช้   เมื่ออาจารย์กล่าวว่า
พวกท่านจงไปบอกบิดาของกุมารว่า       อาจารย์ของธรรมปาลกุมารบุตร
ของท่านมายืนอยู่ที่ประตู   พวกทาสรับคำว่า  ดีแล้ว  แล้วก็พากันไปบอก
พราหมณ์รีบไปที่ใกล้ประตู     เชื้อเชิญว่า     มาข้างนี้เถิดท่าน     แล้วนำ
อาจารย์ขึ้นเรือน   ให้นั่งบนบัลลังก์      ทำกิจทุกอย่างมีล้างเท้าเป็นต้น
อาจารย์บริโภคอาหารแล้ว    เวลานั่งสนทนากันอยู่ตามสบาย    จึงแสร้ง
กล่าวว่า ท่านพราหมณ์  ธรรมปาลกุมารบุตรของท่านเป็นคนมีสติปัญญา
เรียนจบไตรเพทและศิลปะ ๑๘  ประการแล้ว  แต่ได้ตายเสียแล้วด้วยโรค
อย่าง  ๑    สังขารทั้งปวงไม่เที่ยง   ท่านอย่าเศร้าโศกไปเลย.
         พราหมณ์ตบมือหัวเราะดังลั่น  เมื่ออาจารย์ถามว่า  ท่านพราหมณ์
ท่านหัวเราะอะไร ?  ก็ตอบว่า  ลูกฉันยังไม่ตาย  ที่ตายนั้นจักเป็นคนอื่น
อาจารย์กล่าวว่า    ท่านพราหมณ์    ท่านได้เห็นกระดูกบุตรของท่านแล้ว
จงเชื่อเถิด แล้วนำกระดูกออกกล่าวว่า  นี่กระดูกบุตรของท่าน  พราหมณ์
กล่าวว่า      นี้จักเป็นกระดูกแพะหรือกระดูกสุนัข     แต่ลูกฉันยังไม่ตาย