เพราะในตระกูลของเรา ๗ ชั่วโคตรมาแล้ว  ไม่มีใครเคยตายแต่ยังหนุ่ม
เลย    ท่านพูดปด    ขณะนั้น    คนทั้งหมดได้ตบมือหัวเราะกันยกใหญ่
อาจารย์เห็นความอัศจรรย์นั้น   แล้วมีความโสมนัส  เมื่อจะถามว่า  ท่าน
พราหมณ์  ในประเพณีตระกูลของท่านที่คนหนุ่ม ๆไม่ตาย  ถ้าไม่มีเหตุ
คงไม่อาจเป็นไปได้   เพราะเหตุไร   คนหนุ่ม ๆ จึงไม่ตาย ?  ดังนี้   ได้
กล่าวคาถาที่  ๑  ว่า :-
                        อะไรเป็นวัตรของท่าน   อะไรเป็นพรหม-
           จรรย์ของท่าน    การที่คนหนุ่ม ๆ ไม่ตายนี้  เป็น
           ผลแห่กรรมอะไรที่ท่านประพฤติดีแล้ว  ดูก่อน
           พราหมณ์        ขอท่านจงบอกเนื้อความนี้แก่เรา
           เหตุไรหนอ      คนหนุ่ม ๆ ของพวกท่านจึงไม่
           ตาย.
         บรรดาบทเหล่านั้น  บทว่า   วตํ   คือเป็นวัตตสมาทาน.  บทว่า
พฺรหฺมจริยํ    คือเป็นพรหมจรรย์อันประเสริฐสุด.       บทว่า     กิสฺส
สุจิณฺณสฺส   ความว่า   การที่คนหนุ่ม ๆ ในตระกูลของพวกท่านไม่ตาย
เป็นผลแห่งสุจริตอย่างไหน ?
         พราหมณ์ได้ฟังดังนั้นแล้ว     เมื่อจะพรรณนาคุณานุภาพที่เห็น
เหตุให้คนหนุ่มในตระกูลนั้นไม่ตาย   จึงกล่าวคาถาเหล่านี้ว่า :-