ของสัตว์อื่น  คือของแพะก็ตามของสุนัขก็ตาม  ท่านจงทิ้งกระดูกเหล่านั้น
เสีย   บุตรของเรายังมีความสุข.
         อาจารย์ได้ฟังดังนั้น    จึงกล่าวว่า    การมาของข้าพเจ้าเป็นการ
มาดี  มีผล  ไม่ไร้ผล   แล้วมีความยินดี  ขอขมาโทษกะบิดาธรรมปาละ
แล้วกล่าวว่า    นี้เป็นกระดูกแพะ.    ข้าพเจ้านำมาเพื่อจะลองท่าน   บุตร
ของท่านสบายดี   ท่านจงให้ธรรมที่ท่านรักษาแก่ข้าพเจ้าบ้าง   ดังนี้แล้ว
เขียนข้อความลงในสมุด  อยู่ในที่นั้น  ๒,๓  วันแล้ว  ไปเมืองตักกศิลา
ให้ธรรมปาลกุมารศึกษาศิลปะทุกอย่าง  แล้วส่งไปด้วยบริวารใหญ่.
         พระศาสดา ครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแสดงแก่ พระเจ้า-
สุทโธทนมหาราชแล้ว   ทรงประกาศสัจธรรมในเวลาจบสัจจะ  พระเจ้า-
สุทโธทนมหาราชได้ดำรงอยู่ในอนาคามิผล พระทศพลทรงประชุมชาดก
ว่า      มารดาบิดาในครั้งนั้น     ได้มาเป็นพุทธมารดาพุทธบิดาในบัดนี้
อาจารย์ในครั้งนั้น   ได้มาเป็นพระสารีบุตรในบัดนี้   บริษัทในครั้งนั้น
ได้มาเป็นพุทธบริษัทในบัดนี้   ส่วนธรรมปาลกุมาร ได้มาเป็นเราตถาคต
ฉะนี้แล.
                      จบ  อรรถกถามหาธัมมปาลชาดกที่  ๙