คนบางพวกในโลกนี้    คอยเพ่งโทษเข้า
           ไปหาด้วยอุบายต่าง ๆ    ด้วยคำพูดอันคมคาย
           ซึ่งไม่ตรงกับน้ำใจ  ด้วยสามารถแห่งคนเทียม
           มิตร  แม้คนเช่นนี้ก็ไม่ควรคุ้นเคย.
                        คนมีความคิดชั่วเช่นนั้น   พบเห็นอามิส
           หรือทรัพย์เข้า ณ ที่ใด      ย่อมคิดประทุษร้าย
           และครั้นได้แล้วก็ละสหายนั้นไป.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า  นาสฺมเส  แปลว่าไม่พึงคุ้นเคย   อีก
อย่างหนึ่ง  พระบาลีก็อย่างนี้เหมือนกัน   มีคำที่ท่านกล่าวไว้ว่า บุคคลไม่
ควรคุ้นเคย.  บทว่า   กตปาปมฺหิ   คือ ในคนทำบาปไว้ครั้งแรก.   บทว่า
อลิกวาทิเน   คือ  ไม่พึงคุ้นเคยแม้ในคนที่มักพูดเท็จ    เพราะว่า    ขึ้น
ชื่อว่าบาปที่บุคคลผู้มักพูดเท็จนั้นไม่พึงทำ   ย่อมไม่มี.
         บทว่า    นาสฺมเส    อตฺตตฺถปญฺมฺหิ    ความว่า    บุคคลใดมี
ปัญญาคิดแต่ประโยชน์ตนเท่านั้น  คือ  ไม่ได้คบด้วยสามารถแห่งเสน่หา
แต่มีความต้องการทรัพย์เหล่านั้นจึงคบ       แม้ในบุคคลผู้มีปัญญาคิดแต่
ประโยชน์ตนนั้น  ก็ไม่ควรคุ้นเคย.    บทว่า    อติสนฺเต    ได้แก่   ใน
บุคคลผู้แสร้งทำสงบเสงี่ยมด้วยการแสดงความสงบในภายนอก      ทั้ง ๆ
ที่ความสงบในภายในไม่มีอยู่เลย   คือ   ในบุคคลผู้หลอกลวง     ผู้ปกปิด
การงาน    ผู้เช่นกับอสรพิษที่ปกปิดรู.