๘๙๙    ๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕    ๙๐๑
เพื่อจะทำอันตรายด้วยโวหารว่า  ใคร ๆ ไม่อาจเพื่อไม่เข้าไปทำสิ่งที่ไม่เป็น
อันตรายแก่เขาได้.   ดังนี้แล้วทำอันตรายในภายหลัง    บุคคลแม้เช่นนั้น
ก็ไม่ควรคุ้นเคย  คือ  ไม่ควรสนิทสนม.
         บทว่า  อนริยกมฺมํ   โอกฺกนฺตํ   ได้แก่   ผู้หยั่งลงสู่กรรมของผู้
ไม่ประเสริฐ   คือ   ผู้ทุศีลทั้งหลายดำรงอยู่.   บทว่า   อ€ิตํ  ได้แก่  ผู้ไม่
มั่นคง  คือ  ผู้มีคำพูดอันไม่แน่นอน.
         บทว่า   สพฺพฆาตินํ    คือ   ผู้ได้โอกาสแล้วทำการกำจัดบุคคลไม่
เลือกหน้า.  บทว่า   นิสิตํว   ปฏิจฺฉนฺนํ   คือ  เหมือนดาบที่ลับแล้ว ปกปิด
ไว้ด้วยฝักหรือเศษผ้าฉะนั้น.  บทว่า   ตาทิสํปิ   ความว่า  บุคคลไม่ควร
คุ้นเคย  คนผู้มีใช่มิตรผู้เป็นคนเทียมมิตรแม้เห็นปานนี้.
         บทว่า   สาขลฺเยน   คือ  ด้วยดาพูดอันคมคาย.  บทว่า    อเจตสา
แปลว่า  อันไม่ตรงกับน้ำใจ   จริงอยู่    คำพูดของบุคคลเหล่านั้นเท่านั้น
กลมกล่อม   ส่วนจิตกระด้างหยาบคายคนบางพวกในโลกนี้คอยเพ่งโทษ
เข้าไปหาด้วยอุบายต่าง ๆ.  บทว่า   ตาทิสํปิ   ความว่า  คนใดเป็นเช่นกับ
ด้วยคนผู้มีใช่มิตรผู้เป็นคนเทียมมิตรเหล่านั้น   คนแม้เช่นนั้นก็ไม่ควร
คุ้นเคย.
         บทว่า   อามิสํ   ได้แก่  ของควรเคี้ยวและของควรบริโภค.  บทว่า
ธนํ  ได้แก่   สิ่งของที่เหลือตั้งต้นแต่ขาเตียง.     บทว่า    ยตฺถ     ปสฺสติ
หน้า ๙๐๐