เสียให้ห่างไกล        เหมือนไก่ในป่าไผ่ละเว้น                                                                                                                                                                                    ํ             เหยี่ยว  ฉะนั้น.
           เหยี่ยว  ฉะนั้น.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   ชเห    กาปุริเส   เหเต     ความว่า
ภิกษุทั้งหลาย  บัณฑิตพึงละบุรุษชั่วเหล่านั้นเสีย   ก็  หิ  อักษรในพระ-
คาถานี้เป็นเพียงนิบาต.
         บทว่า   ปจฺฉา   จ   มนุตปฺปติ    คือ  ย่อมเดือดร้อนในภายหลัง
บทว่า   กูฏมิโวฑฺฑิตํ   คือ    เหมือนแร้วที่เขาดักไว้ในป่าเพื่อต้องการ
จะให้เนื้อในป่ามาติดฉะนั้น.   บทว่า   นิจฺจวิธํสการินํ    แปลว่า  ผู้มัก
ทำการกำจัดอยู่เป็นนิจ.   บทว่า   วํสกานเน   แปลว่า  ในป่าไผ่  นรชน
ผู้มีปัญญาเครื่องพิจารณา     ควรเว้นบาปมิตร    ผู้มักทำการกำจัดเสีย
เหมือนไก่ในป่าไผ่ละเว้นเหยี่ยว   ฉะนั้น.
         พระยาไก่นั้นครั้นกล่าวคาถาแล้ว   เรียกเหยี่ยวมาขู่ว่า   ถ้าเราจัก
อยู่ในที่นี้    เราจักตอบแทนการกระทำของเจ้า    แม้เหยี่ยวก็ได้หนีจากที่
นั้นไปในที่อื่น.
         พระศาสดาครั้นทรงนำพระธรรมเทศนานี้มาแสดงแล้ว    ตรัสว่า
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   แม้ในกาลก่อนพระเทวทัตก็พยายามฆ่าเราอย่างนี้
ดังนี้แล้วทรงประชุมชาดกว่า  เหยี่ยวในครั้งนั้น   ได้เป็นพระเทวทัตใน
บัดนี้   ส่วนพญาไก่ในครั้งนั้น.   ได้มาเป็นเราตถาคต   ฉะนี้แล.
                          จบ  อรรถกถากุกกุฏชาดกที่  ๑๐