| ทองของเราย่อมงามด้วยพระจันทร์ และพระ- |
| อาทิตย์นั้นอันเป็นคู่ล้อ. |
| [๑๔๓๗] ดูก่อนมาณพ ท่านเป็นพาลแท้ ท่านใด |
| ปรารถนาสิ่งที่เขาไม่ปรารถนากัน เราเข้าใจ |
| ว่าท่านนั้นจักตายเสียเปล่า ท่านจักไม่ได้ |
| พระจันทร์และพระอาทิตย์เลย. |
| [๑๔๓๘] แม้ความอุทัยแลอัสดงของพระจันทร์ |
| และพระอาทิตย์นั้นก็ยังปรากฏอยู่ สีสรร- |
| วรรณะ และวิถีทางของพระจันทร์และพระ- |
| อาทิตย์ทั้ง ๒ ก็ยังปรากฏอยู่ ส่วนบุคคลผู้ |
| ล่วงลับไปแล้ว ย่อมไม่ปรากฏเลย บรรดาเรา |
| ๒ คนผู้คร่ำครวญอยู่ ใครเล่าหนอจะเป็นคน |
| โง่เขลายิ่งกว่ากัน. |
| [๑๔๓๙] แน่ะมาณพ ท่านพูดจริง บรรดาเรา |
| ทั้ง ๒ ผู้คร่ำครวญอยู่ เรานี่แหละเป็นคน |
| โง่เขลายิ่งกว่าท่าน เราปรารถนาผู้ตายไปยัง |
| ปรโลกแล้ว เหมือนเด็กร้องไห้อยากได้พระ- |
| จันทร์ฉะนั้น. |
๙๐๓
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๐๕ 