๑๒.  พิลารโกสิยชาดก

ว่าด้วยให้ทานไม่ได้เพราะเหตุ  ๒  อย่าง

         [๑๔๔๓]   สัตบุรุษทั้งหลายแม้ไม่หุงกินเอง   ได้
           โภชนะมาแล้ว   ก็ไม่ปรารถนาจะบริโภคผู้เดียว
           ท่านหุงโภชนะไว้มิใช่หรือ   การที่ท่านไม่ให้นั้น
           ไม่สมควรแก่ท่าน.
         [๑๔๔๔]   บุคคลให้ทานไม่ได้ด้วยเหตุ   ๒  อย่างนี้
           คือความตระหนี่   ๑  ความประมาท  ๑  บัณฑิต
           ผู้รู้แจ้งเมื่อต้องการบุญพึงให้ทานแท้.
         [๑๔๔๕]   คนผู้ตระหนี่กลัวความยากจน   ย่อมไม่
           ให้อะไร ๆ  แก่ผู้ใดเลย   ความกลัวจนนั่นแหละ
           จะเป็นภัยแก่คนผู้ไม่ให้   คนตระหนี่ย่อมกลัว
           ความอยากข้าวอยากน้ำ    ความกลัวนั่นแหละ
           จะกลับมาถูกต้องคนพาลทั้งในโลกนี้และโลก
           หน้า.
         [๑๔๔๖]   เพราะเหตุนั้น  บัณฑิตพึงครอบงำมลทิน
           กำจัดความตระหนี่เสียแล้ว       พึงให้ทานเถิด