| เพราะบุญย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายใน |
| โลกหน้า. |
| [๑๔๔๗] ทานผู้ให้ให้ได้ยาก เพราะต้องครอบงำ- |
| ความตระหนี่ก่อนแล้วให้ได้ การทำทานนั้น |
| ทำยากแท้ อสัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมไม่ทำงาน |
| ตามที่สัตบุรุษทำแล้ว ธรรมของสัตบุรุษอันคน |
| อื่นรู้ได้ยาก. |
| [๑๔๔๘] เพราะเหตุนั้น การไปจากโลกนี้ของ |
| สัตบุรุษกับอสัตบุรุษจึงต่างกัน อสัตบุรุษย่อม |
| ไปนรก สัตบุรุษย่อมไปสวรรค์. |
| [๑๔๔๙] บัณฑิตพวก ๑ ให้ไทยธรรมแม้มีส่วน |
| เล็กน้อยได้ สัตว์บางพวกแม้มีไทยธรรมมากก็ |
| ให้ไม่ได้ ทักษิณาทานที่บุคคลให้จากของเล็ก |
| น้อย ก็นับว่าเสมอด้วยการให้จำนวนพัน. |
| [๑๔๕๐] แม้ผู้ใดเที่ยวไปขออาหารมา ผู้นั้นชื่อว่า |
| ประพฤติธรรม อนึ่ง บุคคลผู้เลี้ยงบุตรและ |
| ภรรยาของตน เมื่อไทยธรรมมีน้อย ก็เฉลี่ยให้ |
| แก่สมณะและพราหมณ์ บุคคลนั้นชื่อว่าประ- |
๙๑๓
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๑๕ 