ผลทานของคนเข็ญใจผู้ยังไทยธรรมให้เกิดโดย
           ชอบให้อยู่.
                              จบ  พิลารโกสิยชาดกที่  ๑๒

อรรถกถาพิลารโกสิยชาดกที่  ๑๒

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่    ณ  พระวิหารเชตวัน     ทรงปรารภ
ภิกษุผู้มีทานเป็นเครื่องปลื้มใจรูป  ๑     ตรัสพระธรรมเทศนานี้       มี
คำเริ่มต้นว่า  อปจนฺตาปิ   ดังนี้.
         ได้ยินว่า  ภิกษุรูปนั้นฟังพระธรรมเทศนาของพระผู้มีพระภาคเจ้า
แล้ว   บวชในพระศาสนา   จำเดิมแต่บวชแล้ว    เป็นผู้มีทานเป็นเครื่อง
ปลื้มใจ  มีอัธยาศัยยินดีในการให้ทาน   ยังไม่ได้ให้บิณฑบาตที่ตกลงใน
บาตรแก่ผู้อื่นก่อนแล้วก็ไม่ฉัน  โดยที่สุดได้แม้น้ำดื่มมา  ยังไม่ให้แก่ผู้อื่น
แล้วก็ไม่ดี    ได้เป็นผู้ยินดียิ่งในทานด้วยอาการอย่างนี้.
         ครั้งนั้นภิกษุทั้งหลายพากันพรรณนาคุณของภิกษุรูปนั้น     ใน
ธรรมสภา   พระศาสดาเสด็จมาตรัสถามว่า   ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย   บัดนี้
พวกเธอนั่งสนทนากันถึงเรื่องอะไร ?   เมื่อภิกษุเหล่านั้นกราบทูลให้ทรง
ทราบแล้ว   รับสั่งให้เรียกภิกษุนั้นมาตรัสถามว่า   ดูก่อนภิกษุ   ได้ยินว่า
เธอมีทานเป็นเครื่องปลื้มใจ   มีอัธยาศัยยินดีในการให้ทาน   จริงหรือ ?
เมื่อภิกษุนั้นกราบทูลว่า   จริงพระเจ้าข้า  จึงตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย