ท่านมหาเศรษฐี  เราจักกล่าวสรรเสริญท่านอย่างหนึ่งท่านจงฟัง  เศรษฐี
ตอบว่า   เราไม่ต้องการความสรรเสริญของท่าน     ท่านจงไปเถิดอย่ายืน
อยู่ที่นี้เลย    ท้าวสักกะทำเป็นไม่ได้ยินคำของเศรษฐี    ได้ตรัสคาถา  ๒
คาถาว่า :-
                        สัตบุรุษทั้งหลายแม้ไม่หุงกินเอง     ได้
           โภชนะมาแล้ว  ก็ไม่ปรารถนาจะบริโภคผู้เดียว
           ท่านหุงโภชนะไว้มิใช่หรือ   การที่ท่านให้นั้น
           ไม่สมควรแก่ท่าน.
                        บุคคลให้ทานไม่ได้ด้วยเหตุ  ๒  อย่างนี้
           คือความตระหนี่   ๑    ความประมาท  ๑  บัณฑิต
           ผู้รู้แจ้งเมื่อต้องการบุญพึงให้ทานแท้.
         ความแห่งคาถาเหล่านั้นว่า     ท่านมหาเศรษฐีผู้เจริญ    สัตบุรุษ
ทั้งหลายผู้สงบแล้ว     แม้ไม่หุงกินเองก็ปรารถนาจะให้โภชนะแม้ที่ได้มา
แล้วด้วยภิกขาจาร   ย่อมไม่บริโภคผู้เดียว.
         บทว่า    กิเมว   ตฺวํ  ความว่า   ทั้ง ๆ ที่ท่านหุงอยู่ก็ไม่ให้.  บทว่า
น  ตํ  สมํ  ความว่า  การที่ท่านไม่ให้นั้น ไม่สมควรคือไม่เหมาะแก่ท่าน.
ก็บุคคลให้ทานไม่ได้ด้วยเหตุ  ๒ อย่างคือ     ความตระหนี่    ๑     ความ
ประมาท  ๑  ก็มนุษย์ผู้เป็นบัณฑิต   ผู้รู้แจ้ง   ผู้เช่นกับด้วยท่าน     เมื่อ
ต้องการบุญควรให้ทานทีเดียว.