| เศรษฐีได้ฟังคำท้าวสักกะแล้วกล่าวว่า ถ้าเช่นนั้นท่านจงเข้าไป |
| นั่งที่เรือนเถิด จักได้หน่อยหนึ่ง ท้าวสักกะได้เข้าไปนั่งสวดสรรเสริญ |
| อยู่. ลำดับนั้น จันทเทพบุตรได้มาขอภัตกะเศรษฐีนั้นและเมื่อเศรษฐี |
| กล่าวว่า ภัตสำหรับท่านไม่มีจงไปเสียเถิด จึงกล่าวว่า ท่านมหาเศรษฐี |
| พราหมณ์คน ๑ นั่งอยู่แล้วภายในเรือน เห็นจะมีสวดพราหมณ์กระมัง |
| เราจักเข้าไปสวดบ้าง แม้เศรษฐีจะกล่าวว่า ไม่มีสวดพราหมณ์ท่าน |
| จงออกไป ก็กล่าวว่า ท่านมหาเศรษฐีเชิญท่านฟังบทสรรเสริญก่อน |
| แล้วกล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- |
| คนผู้ตระหนี่กลัวความยากจน ย่อมไม่ |
| ให้อะไร ๆ แก่ผู้ใดเลย ความกลัวจนนั่นแหละ |
| จะเป็นภัยแก่คนผู้ไม่ให้ คนตระหนี่ย่อมกลัว |
| ความอยากข้าวอยากน้ำ ความกลัวนั่นแหละ |
| จะกลับมาถูกต้องคนพาลทั้งในโลกนี้และโลก |
| หน้า. |
| เพราะเหตุนั้น บัณฑิตพึงครอบงำมลทิน |
| กำจัดความตระหนี่เสียแล้ว พึงให้ทานเถิด |
| เพราะบุญย่อมเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายใน |
| โลกหน้า. |
๙๑๙
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๒๑ 