เที่ยวไปในโลก      จะเป็นที่รักของชาวโลกเช่น
           ตัวเรา.
         [๑๔๖๒]   ผู้ใดไม่ฆ่าเอง  ไม่ใช้ให้ผู้อื่นฆ่า   ไม่ทำ
           ทรัพย์ให้เสื่อมเอง   ไม่ใช้ผู้อื่นทำให้เสื่อม    มี
           เมตตาจิตในสัตว์ทั่วไป   ผู้นั้นย่อมไม่มีเวรกับ
           ใคร.
                            จบ  จักกวากชาดกที่  ๑๓

อรรถกถาจักกวากชาดกที่  ๑๓

         พระศาสดาเมื่อประทับอยู่    ณ  พระวิหารเชตวัน    ทรงปรารภ
ภิกษุเหลาะเเหละรูปหนึ่ง     จึงตรัสเรื่องนี้มีคำเริ่มต้นว่า        วณฺณวา
อภิภูโปสิ  ดังนี้.
         ได้ยินว่า  ภิกษุรูปนั้นไม่อิ่มด้วยปัจจัยมีจีวรเป็นต้น  เที่ยวแสวง
หาอยู่ว่าสังฆภัตมีที่ไหน      กิจนิมนต์มีที่ไหน   เป็นต้น   พอใจอยู่ใน
เรื่องอามิสเท่านั้น      ครั้งนั้นภิกษุผู้มีศีลเป็นที่รักหวังจะอนุเคราะห์เธอ
จึงกราบทูลกะพระศาสดา พระศาสดารับสั่งให้เรียกภิกษุนั้นมาตรัสถาม
ว่า    ดูก่อนภิกษุ  ได้ยินว่าเธอเป็นผู้เหลาะแหละจริงหรือ ?   เมื่อภิกษุนั้น
กราบทูลว่า   จริงพระเจ้าข้า  จึงตรัสว่า  ดูก่อนภิกษุเธอบวชในศาสนา
ที่จะนำออกจากทุกข์เห็นปานนี้    เหตุไรจึงเป็นผู้เหลาะแหละ   ขึ้นชื่อว่า