พึงทราบวินิจฉัยในคาถานั้น   ด้วยบทว่า   โกมาริกา    นางแมว
กล่าวว่า  ฉันไม่รู้จัก  ชายอื่นตลอดเวลานี้   ฉันจักเป็นภรรยาสาวของคุณ.
บทว่า   มญฺชุกา   ปิยภาณินี   ความว่า    เราจักเป็นผู้มีถ้อยคำไพเราะ
พูดคำน่ารักเป็นปกติ   ต่อคุณที่เดียว. บทว่า  วินฺท   มํ   ความว่า   คุณจะ
กลับได้ฉัน.      บทว่า    อริเยน    เวเทน    ความว่า    ด้วยการกลับได้ที่ดี.
นางแมวพูดว่า   เพราะว่าฉันเองก่อนแต่นี้ไม่รู้จักสัมผัสตัวผู้   ถึงคุณก็ยัง
ไม่รู้จักการสัมผัสตัวเมีย  ฉะนั้น คุณจะได้ฉันผู้เป็นพรหมจารินีตามปกติ
ด้วยการได้ที่ไม่มีโทษ    คุณต้องการฉัน   ถ้าไม่เชื่อถ้อยคำของฉันก็ให้ตี
กลองประกาศในนครพาราณสีชั่ว  ๑๒ โยชน์ว่า  นางแมวนี้เป็นทาสของ
ฉัน  คุณจงรับฉันให้เป็นทาสของตนเถิด.
         พระโพธิสัตว์ได้ยินคำนั้นแล้ว   ถัดนั้นไปก็คิดว่า  ควรที่เราจะขู่
แมวตัวนี้ให้หนีไปเสีย   แล้วจึงกล่าวคาถาที่  ๔ ว่า :-
                        ดูก่อนเจ้าผู้กินซากศพ   ผู้ดื่มโลหิต   ผู้
           เป็นโจรปล้นไก่    เจ้าไม่ต้องการให้ฉันเป็นผัว
           ด้วยการเสวยอารมณ์ที่ดี   คือสุขเวทนา.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   น   ตวํ   อริเยน   ความว่า   พระ
โพธิสัตว์   กล่าวว่า   เจ้าไม่ประสงค์ให้ข้าเป็นผัว     ด้วยลาภที่ประเสริฐ
คือการอยู่ประพฤติเหมือนพรหม  แต่เจ้าต้องการลวงกินฉัน.   ดูก่อนเจ้า