| [๑๔๗๙] พระราชาผู้เป็นเจ้าชีวิต ทรงพระอิสริย- |
| ยศ ทรงทราบความสะอาด และความขยัน |
| หมั่นเพียรของราชเสวกคนใด และทรงทราบ |
| ราชเสวกคนใด ด้วยความเป็นผู้ไม่ร้าวรานกับ |
| พระองค์ และทรงทราบราชเสวกคนใดว่า มี |
| ความจงรักภักดีต่อพระองค์ บัณฑิตทั้งหลาย |
| กล่าวคุณความดีของ ราชเสวกนั้น ๆ ว่า เป็น |
| สวัสดิมงคลในพระราชาทั้งหลาย. |
| [๑๔๘๐] บุคคลใดมีศรัทธาให้ข้าวน้ำ ให้ดอกไม้ |
| ของหอม และเครื่องลูบไล้ มีจิตเลื่อมใส |
| บันเทิงใจ บัณฑิตทั้งหลายกล่าวคุณข้อนั้น |
| ของบุคคลนั้นแล ว่าเป็นสวัสดิมงคลในสวรรค์ |
| ทั้งหลาย. |
| [๑๔๘๑] สัตบุรุษทั้งหลาย ผู้รู้แจ้งด้วยญาณ ผู้ |
| ยินดีแล้วในสัมมาปฏิบัติ เป็นพหูสูต แสวง |
| หาคุณเป็นผู้มีศีล ยังบุคคลใดให้บริสุทธิ์ด้วย |
| อริยธรรม บัณฑิตทั้งหลายยกย่องความดีของ |
๙๔๔
๕๙.พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เล่ม ๓ ภาค ๕
๙๔๖ 