ในปัจจุบันนั้นแหละ        ก็ในคราวนั้นมหาชนไม่เห็นผู้ที่สามารถจะแก้
มงคลปัญหา   ตัดความสงสัยของพวกมนุษย์ได้    จึงพากันไปพระราช-
อุทยาน  ถามมงคลปัญหากะหมู่ฤาษี  ฤาษีทั้งหลายจึงปรึกษากะพระราชา
ว่า   มหาบพิตร   อาตมาทั้งหลายไม่อาจแก้มงคลปัญหานี้ได้   แต่อาจารย์
ของพวกอาตมา   ชื่อว่ารักขิตดาบส    เป็นผู้มีปัญญามาก  อยู่ ณ ดินแดน
หิมพานต์        ท่านจักแก้มงคลปัญหานี้อย่างจับใจของมนุษย์และเทวดา
ทั้งหลาย   พระราชาตรัสว่า    ข้าแต่ท่านผู้เจริญทั้งหลาย    ชื่อว่าดินแดน
หิมพานต์ใกล้และไปยาก   พวกข้าพเจ้าไม่อาจไปที่นั้นได้  ถ้าจะให้ดีแล้ว
พระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายนี่แหละจงไปสำนักอาจารย์    ถามปัญหาแล้วเรียน
จำไว้กลับมาบอกแก่พวกข้าพเจ้า.
         ดาบสเหล่านั้นรับว่า   ดีแล้ว   แล้วไปสำนักอาจารย์นมัสการแล้ว
เมื่ออาจารย์ทำปฏิสันถารแล้วถามถึงคุณธรรมของพระราชาและชนบทที่
จาริกไป      จึงกราบเรียนอุบัติเหตุแห่งทิฏฐมงคลเป็นต้นนั้นตั้งแต่ต้นมา
แล้วประกาศความที่พระราชาอาราธนา    และตนอยากจะรู้ปัญหา    จึง
มาหาอาจารย์   วิงวอนว่า   ข้าแต่ท่านผู้เจริญ  ข้าพเจ้าทั้งหลายขอโอกาส
ขอท่านจงกล่าวมงคลปัญหาทำให้แจ่มแจ้งแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเถิด   ลำดับ
นั้น.    ดาบสอันเตวาสิกผู้ใหญ่    เมื่อจะถามอาจารย์    จึงกล่าวคาถาที่  ๑
ว่า :-
                        นรชนรู้วิชาอะไรก็ดี  รู้สุตะทั้งหลายอะไร
           ก็ดี   กระซิบถามกันว่า  อะไรเป็นมงคลในเวลา