ปรารถนามงคล  นรชนนั้นจะทำอย่างไร   จึงจะ
           เป็นผู้อันความสวัสดีคุ้มครองแล้ว  ทั้งในโลกนี้
           และโลกหน้า.
         บรรดาบทเหล่านั้น     บทว่า   กาเล  ได้แก่   ในเวลาปรารถนา
มงคล.    บทว่า   วิชฺชํ   ได้แก่   เวท.     บทว่า   สุตานํ  ได้แก่   ปริยัติ
ที่ตนควรศึกษา.   ศัพท์ว่า  จ  ในคำว่า    อสฺมึ   จ  นี้   เป็นเพียงนิบาต.
บทว่า   โสตฺถาเนน   ได้แก่   มงคลอันเป็นเครื่องนำความสวัสดีมาให้.
         ข้อนี้มีอธิบายว่า  ข้าแต่ท่านอาจารย์นรชนรู้เวทอะไร  ในบรรดา
เวท ๓  อย่างก็ดี   รู้สุตตปริยัติอะไรในระหว่างสุตะทั้งหลายก็ดี      เมื่อ
ต้องการมงคลยังกระซิบถามกันอยู่ว่า    อะไรเป็นมงคลในเวลาปรารถนา
มงคล   นรชนนั้นจะทำอย่างไร   คือในการกระซิบถามกันเป็นต้นเหล่า
นั้น    จะทำอย่างไร    คือโดยนิยามอย่างไร    จึงจะเป็นผู้อันความสวัสดี
คืออันมงคลที่ปราศจากโทษคุ้มครองแล้ว    คือรักษาแล้ว     ทั้งในโลกนี้
และโลกหน้า   ขอท่านให้ถือเอาประโยชน์โลกนี้และประโยชน์โลกหน้า
แสดงอธิมงคลแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายเถิด.
         ครั้นอันเตวาสิกผู้ใหญ่ถามมงคลปัญหาอย่างนี้แล้ว     พระมหา-
สัตว์เมื่อจะตัดความสงสัยของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย        แสดงมงคล
ด้วยพุทธลีลาว่า   นี้ด้วย  นี้ด้วย  เป็นมงคล   จึงกล่าวคาถาที่  ๒   ว่า :-