เทวดาและพรหมทั้งปวง    ทีฆชาติและ
           สรรพสัตว์ทั้งหลาย      อันบุคคลใดอ่อนน้อม
           อยู่เป็นนิจด้วยเมตตา    บัณฑิตทั้งหลายกล่าว
           เมตตาของบุคคลนั้นแล     ว่าเป็นสวัสดิมงคล
           ในสัตว์ทั้งหลาย.
         บรรดาบทเหล่านั้น   บทว่า   ยสฺส  ได้แก่   อันบุคคลใด.   บทว่า
เทวา ได้แก่  กามาวจรเทพทั้งหมด   ตั้งต้นแต่ภุมมเทพ.   บทว่า  ปิตโร จ
ได้แก่  รูปาวจรพรหมที่เหนือชั้นขึ้นไปกว่าภุมมเทพนั้น.  บทว่า  สิรึสปา
ได้แก่    ทีฆชาติทั้งหลาย.     บทว่า     สพฺพภูตานิ   จาปิ   ได้แก่    สัตว์
ทั้งหลาย   แม้ทุกจำพวกที่เหลือจากที่ระบุแล้ว.   บทว่า   เมตฺตาย  นิจฺจํ
อปจิตานิ  โหนฺติ  ความว่า   สัตว์ทั้งปวงเหล่านั้น  อันบุคคลใดอ่อนน้อม
คือนับถืออยู่ด้วยเมตตาภาวนา   อันถึงความเป็นอัปปนา   ซึ่งเป็นไปแล้ว
ด้วยสามารถแห่งการแผ่ไปตลอด  ๑๐  ทิศ.  บทว่า   ภูเตสุ   เว   ความว่า
บัณฑิตทั้งหลายกล่าวเมตตาภาวนานั้นของบุคคลนั้นว่า  เป็นสวัสดิมงคล
ในบรรพสัตว์ทั้งหลาย    คือเป็นมงคลที่ปราศจากโทษ    อันเป็นไปแล้ว
ตลอดกาลนิรันดร.
         จริงอยู่     บุคคลผู้มีปกติอยู่ด้วยเมตตา     ย่อมเป็นที่รักของสัตว์
ทั้งหลายทั้งปวง    เป็นผู้ไม่กำเริบเพราะความเพียร   ด้วยเหตุดังกล่าวนี้
บุคคลนั้น   จึงเป็นผู้อันมงคลนี้รักษาคุ้มครอง.